เพื่อนร่วมหอหลายคนพากันแซวผมว่า ยิ่งมองชุดนี้ก็ยิ่งเหมือนชุดผ้าห่อศพที่คนตายสวมกัน
ผมกลอกตามองพวกเขาแล้วพูดว่า “อย่ามาพูดจาเหลวไหลให้มันมากนัก ชุดที่ฉันใส่นี่เป็นชุดทำงานปกติ ชุดผ้าห่อศพบ้าบออะไร ตาพวกนายฝาดไปแล้วหรือไง หรืออยากโดนซัด?”
……………………
วิชาวันนี้เป็นวิชาที่ไม่ค่อยมีเนื้อหา ผมเลยนอนหลับในห้องเรียนได้สักงีบ
พอตื่นขึ้นมา ผมก็ขยี้ตาที่ยังงัวเงียแล้วเงยหน้ามองอาจารย์ ก่อนจะพบว่าอาจารย์ออกไปแล้ว
เลิกเรียนแล้ว
เพื่อนร่วมชั้นทยอยกันเตรียมตัวไปกินข้าวที่โรงอาหาร
ผมตรงไปทำงานทันที อารมณ์ดีสุด ๆ Let's go go go.
ผมรีบไปที่จุดส่งอาหารเพื่อรอรับงาน หญิงคนนั้นก็ยังอยู่ที่นั่น
หญิงคนนั้นบอกว่าวันนี้พวกเขาได้รับออร์เดอร์มาหลายรายการ และมีอยู่หลายรายการที่แบ่งให้ผม
นอกจากผมที่ยืนรอรับงานอยู่ตรงนั้นแล้ว ยังมีพี่ ๆ ไรเดอร์อีกหลายคนยืนรอรับงานอยู่ด้วย
คืนนี้ผมยังไม่มีเวลาได้กินข้าวดี ๆ ก็ต้องรีบมุ่งหน้ามาที่สถานีส่งอาหารเยว่รื่อ ตอนนี้หิวจนท้องร้องโครกครากแล้ว
หญิงคนนั้นบิดเอวคอดกิ่ว เดินเข้ามาวางใบงานที่พิมพ์เสร็จแล้วปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ
คืนนี้มีออร์เดอร์เยอะมาก
เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “มีอยู่หลายรายการที่ต้องไปส่งไกล ตอนออกไปส่งต้องจำข้อกำหนดที่ทางสถานีบอกพวกนายไว้ให้ดี”
“โดยเฉพาะเธอนะ พ่อหนุ่มน้อยหน้าใหม่”
ไรเดอร์สองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ มองผมอย่างงุนงง ราวกับผมกับหญิงคนนั้นมีอะไรกัน
ผมยืนอยู่ข้าง ๆ ใจยังนึกถึงเรื่องที่เพื่อนร่วมหอเอาชุดผ้าห่อศพมาแซวเมื่อคืนก่อน
ผมหันไปมองคนอื่นโดยไม่รู้ตัว เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมเหมือนกับของผม เป็นชุดสไตล์จีนร่วมสมัยเหมือนกัน
ต่างกันแค่สี บางคนใส่สีแดง บางคนใส่สีน้ำเงิน บางคนใส่สีม่วง และยังมีสีแดงสดสีเขียวฉูดฉาดอีกด้วย
หญิงคนนั้นมองมาทางผม ริมฝีปากของเธอคืนนี้แดงเป็นพิเศษ ราวกับกินเด็กตายเข้าไป
เธอพูดว่า “พ่อหนุ่มน้อย ออร์เดอร์สามรายการนี้เป็นของเธอ มารับไปสิ!”
ภาพฉากชวนสยองที่พบเห็นได้บ่อยในหนังสยองขวัญผุดขึ้นมาในหัวผมโดยไม่รู้ตัว
ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ในหัวถึงมีภาพเหล่านั้นปรากฏขึ้นแทบจะเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ
ผมก้าวไปข้างหน้าแล้วมองใบงานบนโต๊ะ
เล็บต่อของหญิงคนนั้นยาวมาก ทั้งแดงทั้งฉูดฉาดจนสะดุดตาเป็นพิเศษเมื่ออยู่ในสถานีส่งอาหารแห่งนี้
พอเข้าไปใกล้อีกหน่อย ผมก็ได้กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดที่ลอยมาจากตัวเธอ เป็นกลิ่นน้ำหอมที่ผมไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน
เธออยากได้กลิ่นน้ำหอมของหล่อน～～～～～～
เธอยื่นใบงานส่งอาหารสามใบมาให้ผม ตัวอักษรที่พิมพ์ลงบนกระดาษเป็นสีเทาดำจาง ๆ ใช้แบบอักษรไคถี่
วิธีส่งอาหารของสถานีแห่งนี้ไม่เหมือนกับที่อื่น
สถานีอื่นรับออร์เดอร์ผ่านแอป จากนั้นไปที่ร้านอาหารเพื่อรับอาหาร แล้วนำไปส่งถึงบ้านลูกค้า
แต่ของที่นี่ หญิงคนนี้จะเป็นคนพิมพ์ใบงานออกมา
แล้วแจกให้ทีละคน ใบงานตกอยู่ในมือใคร คนนั้นก็ไปส่งออร์เดอร์ให้บ้านที่ระบุไว้ ส่วนอาหารก็เตรียมเสร็จไว้ล่วงหน้าแล้ว
ไรเดอร์คนหนึ่งที่อายุมากกว่าคนอื่นเล็กน้อยเอียงหัวแอบเหลือบมองผม
ตอนที่ผมเดินผ่านเขา เขาก็เตือนว่า “พ่อหนุ่ม เวิ่งส่งอาหารตอนกลางคืน อย่าลืมใส่ชุดนั้นให้เรียบร้อยเด็ดขาด”
“อย่าเอาชีวิตมาล้อเล่นเลย อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่กลับได้รับออร์เดอร์แบบนี้แล้ว ไม่ค่อยเป็นมงคลเอาเสียเลย”
“พวกเราที่เป็นมือเก่า เขาไม่กล้าให้ส่งออร์เดอร์แบบนี้หรอก”
“คอยดูเถอะ คืนนี้ต้องเจอเรื่องไม่ดีแน่ ๆ เตรียมใจไว้ให้พร้อมจะดีกว่า”
“พวกเราอายุมากแล้ว วิ่งส่งอาหารจนชินกันไปนานแล้ว”