คนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตู อายุไล่เลี่ยกับฟู่จิ่งหวย
หวีผมไปด้านหลัง ผิวขาวเนียน เสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับเสื้อกั๊กตัวเล็กสีแชมเปญ ดูเป็นบุรุษหนุ่มที่สง่างามราวกับสายลมและแสงจันทร์
เขามองไปที่เหวินฉือ ก่อน
แล้วหันไปทางฟู่จิ่งหวย พูดหยอกเย้าด้วยเสียงดัง "ได้นะจิ่งหวย เล่นถึงขนาดใช้วิธีของหลิวเช่อเลยเหรอ"
เก็บหญิงงามไว้ในเรือนทอง
ฟู่จิ่งหวยเลิกคิ้ว "พูดพล่อยๆ เดี๋ยวเย็บปากให้"
แล้วพูดต่อ "พวกแกไม่ได้จะออกไปเที่ยวกันเหรอ? มาวุ่นวายกันที่บ้านข้าทำไม"
"เฮ้ย!"
จางยวี่เหอหัวเราะ "วันเกิดแก พวกเราจะไปเที่ยวกันโดยไม่ชวนแกเหรอ?"
วันเกิดฟู่จิ่งหวย?!
เหวินฉือ มองฟู่จิ่งหวยด้วยความประหลาดใจ
วันเกิดของเขา ทำไมจวนฟู่ถึงไม่มีวี่แววอะไรเลย แม้แต่ภรรยาของผู้ว่าการทหารก็ไม่บอกให้เขากลับไปกินข้าวด้วย
ไม่แปลกที่ฟู่จิ่งหวยถามว่าเธอทำไมไม่ซื้อเค้กชิ้นเล็กๆ
เธอน่าจะซื้อไปให้
ฟู่จิ่งหวยรู้ทันความคิดของเหวินฉือ จึงตอบกลับเสียงเรียบ "ข้าไม่ฉลองวันเกิด"
แล้วพูดกับจางยวี่เหอ "พวกแกไปเที่ยวเถอะ เก็บเข้าบัญชีข้า"
จางยวี่เหอเลิกคิ้ว
ทำท่าอย่างกับว่า "ข้ารู้แล้ว"
เหวินฉือ: "..."
เธอมาเพื่อขอโทษ และขอโทษเสร็จแล้ว ถ้าอยู่ต่อ อาจจะสร้างความไม่พอใจอีก
สู้รีบหนีตอนนี้เลยดีกว่า
คิดได้ดังนั้น เหวินฉือ จึงพูดกับฟู่จิ่งหวย "ผู้บัญชาการน้อยจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ งั้นฉันขอตัวก่อนนะ"
เธอถือกระเป๋าใบเล็กเตรียมจะจากไป