ชายผู้นั้นพูดจบ ก็ลุกขึ้นจากเงามืด แล้วเดินเข้ามา
เหวินฉือ เห็นหน้าเขาชัดเจน
ใบหน้าเขางดงามละเอียด คิ้วเข้มดั่งกระบี่ นัยน์ตาเป็นประกายดั่งดวงดาว เต็มไปด้วยความองอาจเฉียบคม
เพียงแต่ท่าทางของเขาเย็นชามาก
ไม่เหมือนกับความเย็นชาที่ซึมอยู่ในกระดูกของฟู่จิ่งหวย เขามีกลิ่นอายความดุร้ายรุนแรงหนักหน่วงซ่อนอยู่ในตัว
แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ความกดอากาศก็ต่ำลงไปหลายองศา
กลางคิ้วเขามีรอยแผลเป็นจากมีด ดูลุยๆ อันตราย ดูก็รู้ว่าเป็นคนโหด
อย่าไปยุ่งด้วยจะดีกว่า
เขาเดินเข้ามา ก้มลงหยิบเหล้าที่วางอยู่ตรงหน้าจางยวี่เหอ
ชูแก้วให้ฟู่จิ่งหวย: "สุขสันต์วันเกิด"
ฟู่จิ่งหวยชนแก้วกับเขา เงยหน้าดื่มรวดเดียว กลางดวงตามีแววกังวลวาบผ่าน แล้วพูดว่า: "ที่นี่ นายไม่ควรมาที่นี่"
เขาหัวเราะ: "ปีละครั้ง ก็ต้องมาสักที"
เว้นไปครู่ แล้วพูดต่อ: "ปีนี้มาแล้ว ปีหน้าไม่รู้ว่าจะมาได้อีกไหม"
ทุกคนเงียบไปทันที
สายตาเขาหันไปทางเหวินฉือ แต่กลับพูดกับฟู่จิ่งหวย: "ไม่แนะนำหน่อยเหรอ?"
เหวินฉือ สะดุ้งเฮือก
ได้ยินฟู่จิ่งหวยพูดด้วยเสียงใสต่ำลุ่มลึกสามคำว่า: "ภรรยาผม"
เขารินเหล้า
ชูแก้วให้เหวินฉือ: "หยินซีเฟิง เพื่อนของจิ่งหวย"
เหวินฉือ รีบยกแก้วขึ้น
ชนแก้วกับเขา
เธอไม่กล้าดื่มหมด ไซ้เล็กน้อย
หยินซีเฟิงดื่มหมดแก้ว
พูดกับเธอ: "ใช้ชีวิตให้ดีๆล่ะ"
กวาดสายตามองทุกคนแล้วพูดต่อ: "พวกนายเล่นกันเถอะ ฉันไปก่อน"
ทุกคนเงียบ
เขาวางแก้วลง แล้วเดินจากไป
ทุกคนไม่มีใครลุกขึ้นไปส่ง และไม่มีใครพูดอะไร ดูเหมือนเป็นความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดที่สั่งสมมานาน
อาจเป็นแบบนี้ทุกปี
ถึงเวลาการแสดงของวงออเคสตรารัสเซียแล้ว