เหวินฉือ รีบเร่งจนแทบไม่ทัน พอออกจากโรงพยาบาลทหารก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่มแล้ว
นางเรียกถลากคันหนึ่ง
ตั้งใจว่าจะไปซื้อเค้กชิ้นเล็ก แต่คิดขึ้นได้ว่าครั้งที่แล้วฟู่จิ่งหวยบอกว่าเขาไม่กินของหวาน นางก็เปลี่ยนใจ
ไปซื้อโจ๊กแปดอย่างที่ร้านถนนจินเสียง
กว่าจะถึงจวนรองผู้บัญชาการก็เกือบสามทุ่มแล้ว
นางถามทหารคนสนิท เขาบอกผู้บัญชาการน้อยใหญ่อยู่ในห้องนอนชั้นบน
ชี้ทางให้นาง
นางเดินมาถึงหน้าห้องนอน ตั้งสติอยู่พักใหญ่กว่าจะกล้าลงมือเคาะประตู
เคาะถึงครั้งที่สาม ก็ได้ยินเสียงผู้ชายที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดดังจากข้างใน "ประตูไม่ได้ล็อก"
เหวินฉือ ใจกระตุก
ค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ
มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามา พอจะมองเห็นเค้าโครงภายในห้องได้ราง ๆ
ห้องนอนกว้างขวางมาก
หน้าเตียงมีโต๊ะตัวหนึ่งกับชุดโซฟาตัวเล็ก
ฟู่จิ่งหวยงอขาข้างหนึ่งนั่งอยู่บนพรม พิงเตียง มือกำลังง่วนอยู่กับเครื่องเล่นแผ่นเสียงของนาง
ได้ยินเสียงผลักประตู
เงยหน้ามอง
พอเห็นว่าเป็นเหวินฉือ เขาก็วางเครื่องเล่นแผ่นเสียงลงกับพื้นเสียงดังลั่น แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม "ใครอนุญาตให้แกมา?"
เหวินฉือ เก้ๆ กังๆ พูดว่า "ฉันมาขอโทษนาย"
ฟู่จิ่งหวย "ฉันไม่สนใจ"
พูดต่อ "ออกไป"
เหวินฉือ ชะงักฝีเท้า
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังเดินเข้าไป
นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเขา ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน แล้วถามอย่างระมัดระวัง "นายกินข้าวหรือยัง?"