เหวินฉือ ยังไม่ทันได้สวมรองเท้าก็ถูกฉุดกระชากขึ้นไปบนชั้น
อยากจะดิ้นรน
แต่มือที่กำอยู่ที่ข้อมือของเขาแข็งราวกับคีมเหล็ก ไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงแม้แต่น้อย
เข้าไปในห้องนอน
ฟู่จิ่งหวยปิดประตูเสียงดังปัง
จับมือทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นเหนือศีรษะ แล้วกดเธอไว้กับบานประตู
สายตาอาฆาตจ้องเขม็งมาที่เธอ
เหวินฉือ ถูกขังอยู่ในช่องว่างแคบๆ ระหว่างอกของเขากับบานประตู ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ สิ้นหวังที่จะดิ้นรน
ปลายจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นกายของเขา
ถามอย่างจนใจ: "คุณรองฯ ให้ฉันไปเป็นเพื่อนคุณเซินผ่าตัด ฉันก็ทำตามแล้ว คุณรองฯ ยังต้องการอะไรอีก?"
นึกขึ้นได้ว่าเขาบอกว่าไม่ให้เธอมองเขา
พูดจบเธอก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง
ฟู่จิ่งหวยโกรธยิ่งขึ้น
มือหนึ่งจับข้อมือเธอไว้ อีกมือหนึ่งหนีบคางเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา
"ต้องการอะไร?"
ชายหนุ่มหัวเราะเยาะ
ตั้งใจจะทำให้เธอเจ็บ มือที่ออกแรงหนักจนน่ากลัว
เหวินฉือ เจ็บจนน้ำตาแทบไหล เสียงเริ่มสั่นเครือ: "คุณ...ปล่อยฉันก่อน"
ไม่อยากให้ผู้ชายเห็นน้ำตาของเธอ ความโกรธยิ่งทวีขึ้น
"ร้องไห้ทำไม?"
"ถูกยัดเยียดให้ฉัน เจ็บใจนักใช่ไหม?"
"เหวินฉือ เธอคิดว่าตัวเองเป็นอะไรกัน? ฉันขาดผู้หญิงหรือขาดเมียหรือไง ถึงต้องฝืนใจมาเป็นสามีเธอ?"
แรงมือของเขายิ่งหนักขึ้น
น้ำตาของเหวินฉือ ร่วงหล่นลงมาบนมือของเขา เธอทนเจ็บอธิบาย: "ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นสักครั้ง"
ชายหนุ่มกระตุกมุมปาก
น้ำเสียงเย็นชา: "เธอไม่พูดแบบนั้นจริงๆ เธอแค่พูดว่า 'ฉันไม่ใช่คนที่คุณหมายตา' 'ไม่ใช่คนที่คุณต้องการ' ไม่ใช่ความหมายเดียวกันหรอกหรือ?"
"เหวินฉือ ฉันดูเธอต่ำไปจริงๆ ที่เอาใจคนอื่นมาเหยียบย่ำแบบนี้"
"ก็ได้ เธอไม่ต้องการ ฉันจะไปสนใจมันทำไม พรุ่งนี้ฉันจะไปบอกท่านพ่อ ให้เราไปสำนักงานทะเบียนทำเรื่องจดทะเบียน เพิกถอนหนังสือแต่งงานฉบับนั้นซะ"