เหวินฉือกลับมาจากเขตเช่าเหมาหลักก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม
เรือนเส้าหุยยังเปิดไฟอยู่
หัวใจของเหวินฉือพลันกระตุกวูบโดยไม่ทันตั้งตัว
พอเดินเข้าประตูเรือนหลานซิงมา ก็ถามพี่หวังที่กำลังเก็บของอยู่ว่า "ผู้บัญชาการน้อยมาหรือยัง?"
พี่หวังได้ยินก็เดินเข้ามา
รับกระเป๋าถือจากมือเธอไป พลางตอบว่า "มาแล้ว ถามว่ายังมีซาลาเปาน้ำแกงเหลือไหม ฉันบอกว่ามีที่ห่อไว้สด ๆ ผู้บัญชาการน้อยสั่งให้นึ่งหนึ่งลัง พอทานเสร็จก็กลับไป ไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่นเลย"
เหวินฉือถาม "อารมณ์เป็นยังไงบ้าง?"
พี่หวังทำหน้ากระลัก "ดูไม่ออก ผู้บัญชาการน้อยปกติก็ไม่ค่อยยิ้มหัวอยู่แล้ว"
เหวินฉือถอนหายใจแผ่วเบา
มองข้ามประตูไปที่ชั้นสองของเรือนฝั่งตรงข้าม
ม่านห้องนอนชั้นสองเปิดอยู่ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนอยู่หน้าต่างพอดี ไม่รู้ว่าเห็นเธอหรือเปล่า แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ถอยกลับเข้าไป และไม่ได้ดึงม่านลง
เหวินฉือคิดในใจ...
ถ้าเขาไม่มาหาเธอ เธอก็ถือว่าเขาไม่อยู่แล้วกัน
เดินเข้าห้องหนังสือไปพลิกหนังสือพิมพ์ดู
วันนี้ไม่มีข่าวอะไรมีค่าสักหน่อย
เธออาบน้ำแล้วก็เข้านอน
พอออกจากบ้านตอนเช้าวันรุ่งขึ้น ก็เห็นฟู่จิ่งหวยยืนอยู่หน้าประตูเรือนหลานซิง
พิงข้างรถสูบบุหรี่อยู่
ดูจากก้นบุหรี่ที่ทิ้งเกลื่อนพื้นแล้ว คงรอมาพักใหญ่แล้ว
เหวินฉือใจหนักอึ้งลง
ฝืนทนเดินเข้าไปทัก "ผู้บัญชาการน้อย เช้าดีค่ะ"
ชายหนุ่มรับคำเบา ๆ
ทิ้งบุหรี่ในมือ พูดว่า "ขึ้นรถเถอะ"
หันไปเปิดประตูรถพลางเสริมอีกประโยค "ฉันจะไปกองบัญชาการทหาร ผ่านทางพอดี"
เหวินฉือไม่อยากขึ้นรถ
อยู่กับเขา พูดมากก็ผิด พูดน้อยก็ผิด