หลินอวี่: !!!
ฟู่จิ่งหวยจ้องเธอแบบไม่ปิดบังชัดเกินไป หลินอวี่เลยกลับเข้าบ้านไปโทรหาจวนรองผู้บัญชาการ
เฮ่อชวนเป็นคนรับสาย
ไม่แปลกใจเลยที่แฟนสาวจะขอเลิกกับเขา ป่านนี้แล้วยังทำงานล่วงเวลาอยู่อีก
ทักทายกันตามมารยาทในสาย
หลินอวี่พูดตรงประเด็น: “ผู้ช่วยเฮ่อ ช่วงบ่ายผู้บัญชาการน้อยพบใครมาบ้างไหม?”
นางคิด อยากรู้ว่า มีใครไปยุแหย่เรื่องให้รึเปล่า
เฮ่อชวนไม่รู้ว่าเธอถามทำไม
แต่ก็เล่าหมดไม่ปิดบัง: “ช่วงบ่ายผมกับจิ่งหวยนั่งประชุมอยู่ที่กองบัญชาการทหารทั้งบ่าย เพิ่งเลิกเกือบสองทุ่ม คนที่พบก็มีแต่คนในกองบัญชาการ ก่อนออกมา จิ่งหวยรับสายจากภรรยาผู้บัญชาการน้อยใหญ่ รายละเอียดผมไม่ทราบ รับสายเสร็จ จิ่งหวยไปที่กองตำรวจ”
ทุ่มกว่าๆ...
กองตำรวจ...
ตรงกัน!
เป็นเรื่องเข้าใจผิด ต้องไปอธิบายให้ชัดเจน
หลินอวี่หยิบเมล่อนที่เอากลับมาด้วยตอนเย็น ล้างแล้วหั่นใส่จาน ถือไปที่เรือนเส้าหุย
ม่านชั้นบนยังปิดอยู่
มองเห็นเงารางๆ ฉาบอยู่บนนั้น
หลินอวี่ไม่เข้าใจว่า นิสัยเอาแต่ใจแบบนี้ของฟู่จิ่งหวยเกิดขึ้นมาได้ยังไง
มีเรื่องก็ไม่ถาม เอาแต่โมโหเงียบๆ
เดินไปเคาะประตู
ไม่เคาะยังดี พอเคาะปุ๊บไฟก็ดับปั๊บ
หลินอวี่: “...”