สองวันก่อนฟู่จิ่งหวยแสดงท่าทีที่ดีด้วยความกระตือรือร้น เมื่อวันนี้เหวินฉือ เห็นเขา ก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นเท่าไรนัก
เธอทักทายเขาเป็นคนแรก: “ทานข้าวเย็นหรือยัง?”
ฟู่จิ่งหวย: “ทานแล้ว”
เขาถือกระเป๋าเดินขึ้นไปชั้นบน แล้วส่งสัญญาณให้เธอตามมา
เหวินฉือ รีบเดินตามขึ้นไป
เมื่อเข้าไปในห้องหนังสือ ฟู่จิ่งหวยวางกล่องไม้ยาวลงบนโต๊ะ: “ปิดประตูสิ”
เหวินฉือ ทำตาม
ฟู่จิ่งหวยปลดล็อกแล้วเปิดกล่อง ข้างในคือปืนไรเฟิลซุ่มยิงกระบอกหนึ่ง
เหวินฉือ จ้องเขม็ง
ผ่านไปนาน เธอจึงตั้งสติได้: “นี่คือปืนไรเฟิลซุ่มยิงรุ่นใหม่ล่าสุดของเยอรมัน ยังไม่ได้ผลิตเป็นจำนวนมากเลย ผู้บัญชาการน้อยหามาจากไหน?”
ฟู่จิ่งหวยตอบ: “ก็จากตำแหน่งของฉัน”
แล้วถามเธอ: “ชอบไหม?”
เหวินฉือ แทบจะพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว: “ชอบ”
แล้วก็ยังไม่อยากเชื่อ: “ให้ฉันเหรอ?”
ฟู่จิ่งหวยพยักหน้า: “ครั้งที่แล้วฉันสัญญาว่าจะให้ปืนใหญ่กับเธอ”
เขาหยิบปืนออกมา แล้วประกอบให้เรียบร้อย
เรียกเธอ: “มาลองดูสิ”
ปืนหนักมาก
เหวินฉือ รับมาแล้วก็ถือไว้ไม่วาง
เธอมองมันเหมือนมองสมบัติล้ำค่า ถึงกับแสดงความเสียดายอย่างมาก: “น่าเสียดาย ไม่มีสนามยิงปืนให้ลอง”
ความชอบของเธอปรากฏออกมาอย่างชัดเจน
ทำให้ฟู่จิ่งหวยรู้สึกว่า ความพยายามที่วุ่นวายมาหลายวันนี้ ไม่ได้เปล่าประโยชน์
เขาพูดว่า: “พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปลองยิง”
เหวินฉือ ดีใจอย่างมาก
ดวงตาสีดำคู่นั้นเต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ