ไช่อีเหรินเป็นคนเหนือ นิสัยตรงไปตรงมาร่าเริง เข้ากับคนง่าย
นางตอบตกลงคำขอของเหวินฉือ อย่างไม่รีรอ
แล้วยังเล่าเรื่องอดีตของตระกูลไช่ให้ฟังอีกด้วย
ครอบครัวของพวกเขาเดิมเป็นสาขาย่อยของตระกูลใหญ่ทางเหนือ หนีภัยสงคราม จึงย้ายกันมาอยู่ที่เซินเฉิงทั้งครัวเรือน
แต่ก็อยู่สุขสงบได้ไม่นาน
ทางใต้ก็เกิดการสู้รบขึ้นอีก
พ่อของนางเรียนพิชัยสงครามมาตั้งแต่เด็ก คิดว่าหนีไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ใช่ทางแก้ เลยวางพู่กันจับอาวุธตามผู้ว่าการทหารไปรบ
ไต่เต้าจากหัวหน้าทหารเกณฑ์ธรรมดา ขึ้นมาจนเป็นผู้บัญชาการกองทัพ
ตอนนี้พี่ชายสองคนก็อยู่ในกองทัพ
ไช่อีเหรินเอ่ยถึงครอบครัว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข
หลินอวี่รู้สึกอิจฉามาก
เดิมที ครอบครัวของนางก็เป็นแบบนี้
พี่ชายสามคนต่างรักและตามใจนาง ของอร่อยของสนุกให้นางเลือกก่อนเสมอ พ่อแม่รักใคร่กันดี ลุงป้าน้าอาก็ใจดี ปู่ย่าก็เมตตา
ทั้งครอบครัวอบอุ่นมีความสุข
แต่พอไปเรียนเมืองนอกกลับมา ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด
ไช่อีเหรินสังเกตเห็นความเศร้าในแววตานาง จึงเอ่ยขึ้นเองว่า “เรื่องของบ้านคุณ เมื่อวานฉันเพิ่งได้ยินมา พ่อฉันอีกไม่กี่วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว พอออกมาแล้ว ฉันจะให้พ่อไปหาผู้ว่าการทหารกล่าวขอร้อง ดูว่าจะช่วยเหลืออะไรได้บ้าง”
หลินอวี่ซาบซึ้งใจ “ขอบคุณนะ”
ไช่อีเหรินกลับรู้สึกเก้อเขิน “คุณอย่าพูดเกรงใจอย่างนี้สิ คุณช่วยชีวิตพ่อฉันไว้เลยนะ”
จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้
ไช่อีเหรินพูดต่อ “อ้อ ฉันอยู่กับคุณได้อีกไม่นาน แม่ให้ฉันไปส่งข้าวให้พ่อที่โรงพยาบาล ใกล้ได้เวลาแล้ว”
หลินอวี่ “ได้สิ ถ้างั้นเราค่อยหาโอกาสเจอกันใหม่”
ตอนจ่ายเงิน หลินอวี่เห็นชายหญิงคู่หนึ่งโอบแขนกันเดินเข้ามา