หลังจากเสิ่นเสวี่ยเอ๋อจากไป ภรรยาของผู้ว่าการทหารก็พูดกับเหวินฉือ ว่า "เธอหยิบของแล้วก็กลับเถอะ แก่แล้วเหนื่อยง่าย ฉันต้องงีบกลางวันหน่อย จะได้มีแรง"
แต่เหวินฉือ ยังยืนนิ่งไม่ขยับ
ยิ้มอย่างมีมารยาทแล้วพูดว่า "คุณนายเพิ่งถามคำถามฉัน ฉันยังไม่ได้ตอบเลย"
ภรรยาของผู้ว่าการทหารรู้สึกหงุดหงิดในใจ
เธอก็แค่ถามเหวินฉือ หนึ่งคำว่า ของขวัญจะแบ่งอย่างไร ตอนนี้ไม่ต้องแบ่งแล้ว จะตอบอะไรอีก?
ทำเป็นวางท่า!
ภรรยาของผู้ว่าการทหารคิดในใจแต่ไม่แสดงออก พูดว่า "เล่ามาซิ"
ดูสิว่าจะแต่งเรื่องอะไรออกมาได้
เหวินฉือ ยิ้มแล้วพูดขึ้น "เมื่อกี้คุณหนูตระกูลฝ่ายหญิงบอกว่าที่ช่วยท่านไช่รอดมาได้เป็นเพราะความดีความชอบของคุณนาย ความคิดนี้ฉันไม่เห็นด้วย"
สีหน้าภรรยาของผู้ว่าการทหารมืดลงทันที
โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
เพิ่งจะได้ความดีความชอบมาก็กล้ามาตำหนิเธอ?
เหวินฉือ เห็นว่าเธอโกรธ แต่สีหน้าก็ไม่เปลี่ยน พูดต่อ "คุณนายเป็นภรรยาของผู้ว่าการทหาร เป็นคนที่ไม่ขาดความดีความชอบอยู่แล้ว คุณนายก็ดูแลตระกูลฟู่ อะไรแปลกประหลาดล้ำค่าที่ไหนจะไม่เคยเห็น? ของเล็กน้อยแค่นี้จะเข้าตาคุณนายได้อย่างไรกัน"
ภรรยาของผู้ว่าการทหารขมวดคิ้ว
คำเยินยอสองสามประโยค คิดว่าจะปัดเรื่องนี้ให้ผ่านไปได้งั้นเหรอ?
เหวินฉือ ยังพูดต่อ "ถึงแม้ของพวกนี้สำหรับคุณนายจะไม่ใช่ของวิเศษอะไร แต่ฉันก็ยังอยากมอบของขวัญให้ถึงมือคุณนาย"
ภรรยาของผู้ว่าการทหาร: ??
เหวินฉือ มองสีหน้าภรรยาของผู้ว่าการทหารเปลี่ยนไปมา ความโกรธลดลงอย่างเห็นได้ชัด
เธอพูดประโยคที่เตรียมไว้ "คุณนายรู้ว่าตระกูลฉันตกอับ แต่ก็ไม่ได้รังเกียจฉัน ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่ตระกูลฟู่ อาหารการกินที่อยู่อาศัยไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย ต้องเป็นฝีมือการจัดการของคุณนายแน่นอน ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทน วันนี้ได้ของขวัญมา ก็ควรจะมอบให้คุณนาย"