เฟิงหมานหมานหันหลังกลับมา ก็พบว่าเหวินฉือ หายไปแล้ว
เธอหาทั่วฟลอร์เต้นรำและบริเวณที่นั่งพัก
ก็ไม่พบเหวินฉือ
แล้วก็ไปที่ห้องน้ำ
เคาะประตูทีละห้อง
เร่งให้คนข้างในรีบออกมา จนอีกฝ่ายโมโหด่า "บ้า" แต่ก็ยังหาเหวินฉือ ไม่พบ
เธอกลับไปที่ฟลอร์เต้นรำอีกครั้ง
จนแน่ใจว่าหาไม่พบจริง ๆ จึงเดินกลับไปที่ห้องส่วนตัว
เพิ่งถึงหน้าห้องส่วนตัว ก็มีเสียงเรียกเบา ๆ อย่างลังเลดังมาจากด้านหลัง: "คุณเฟิง?"
เฟิงหมานหมานหันไปมอง
ชืออ้ายหยวนในชุดราตรียาวกรุยกราย เดินยิ้มแย้มเข้ามาหาเธอ
เธอยิ้มตอบ: "คุณชื่อ มาเจอกันได้บังเอิญจริง"
ชืออ้ายหยวนแต่งหน้าอ่อน ๆ ดูสง่างามราวกับกล้วยไม้
เวลามองเฟิงหมานหมาน ก็มีความสนิทสนมที่ต่างจากคนอื่น: "ฉันเห็นจากด้านหลังแล้วคิดว่าเป็นคุณ เลยตามมา ถ้าจำไม่ผิด วันนี้เป็นวันเกิดผู้บัญชาการน้อย คุณช่วยเขาเลี้ยงวันเกิดเหมือนทุกปีเหรอ?"
เฟิงหมานหมานตอบอย่างมีมารยาท: "คุณชื่อจำได้ดีจริง ๆ"
เธอไม่ชอบชืออ้ายหยวน
รู้สึกว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของชืออ้ายหยวนนั้น เป็นแค่การแสดง
ชืออ้ายหยวนพูด: "บังเอิญจริง ๆ วันนี้ก็เป็นวันเกิดหลานชายฉันด้วย พี่ชายกับพี่สะใภ้ฉันจากไปแล้ว ขาของหลานชายก็ยังไม่หายดี อารมณ์ก็หดหู่มาตลอด ที่บ้านเลยจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้เขาที่นี่ เพื่อให้เขาสบายใจขึ้น"
แล้วพูดต่อ: "ยังจ้างวงออเคสตรารัสเซียมาแสดงด้วย คุณเฟิงได้ฟังหรือยัง?"
ที่แท้ก็เป็นฝ่ายตระกูลชือจ้างมา
เฟิงหมานหมานเข้าใจ
ตอบอย่างสุภาพให้จบ ๆ ไป: "คุณชื่อใจดี และใส่ใจเด็กมาก"
ชืออ้ายหยวนยิ้มอย่างมีเลศนัย
ชี้ไปที่ห้องส่วนตัว แล้วถามเฟิงหมานหมาน: "ผู้บัญชาการน้อยกับพวกเขาอยู่ในนั้นใช่ไหม? เจอกันขนาดนี้แล้ว ฉันขอเข้าไปอวยพรวันเกิดผู้บัญชาการน้อยหน่อย"