เห็นฟู่จิ่งหวย หัวใจของหลินอวี่พลันกระตุกวูบโดยไม่รู้ตัว
พอกวาดสายตาไปปะทะกับสายตาของเขา ก็นึกถึงคำพูดของเขาเมื่อวันนั้นได้ รีบเบือนสายตาหนีทันที
แล้วถามเซินเฉียวว่า "ไม่สบายตรงไหน"
เซินเฉียวเม้มปากไม่พูด
ฟู่จิ่งหวยสังเกตเห็นแววตาและสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลินอวี่ ใบหน้าที่ขึงตึงอยู่แล้ว ยิ่งราวกับถูกฉาบด้วยชั้นน้ำแข็ง
ลากเก้าอี้หน้าโต๊ะตรวจ
นั่งลงอย่างแรง
สายตาจับจ้องหลินอวี่ไม่วางตา ก่อนเอ่ยปากเย็นชา "ทำแท้ง"
สองคำนั้นดังขึ้นราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
หลินอวี่ตกใจอยู่ในใจ
หันไปทางเซินเฉียว
เซินเฉียวตาบวมแดง ร้องไห้มาอย่างชัดเจน ยืนอยู่ข้างฟู่จิ่งหวย มือทั้งสองข้างบิดไปมาอย่างกระสับกระส่าย
บนผิวหนังบริเวณลำคอก็มีรอยฟกช้ำน่าสงสัย
หลินอวี่ละสายตากลับมา
ที่นี่ เธอสวมบทบาทเป็นแพทย์ รู้ดีว่าสิ่งไหนที่แพทย์ควรใส่ใจ สิ่งไหนที่ไม่ควร
เอ่ยปากอย่างสงบ "ตรวจแล้วหรือยัง ท้องได้กี่เดือนแล้ว"
คราวนี้เซินเฉียวเป็นฝ่ายตอบ "หนึ่งเดือนครึ่ง"
ท่าทีที่หลินอวี่มีต่อเซินเฉียว ไม่ต่างจากที่เธอมีต่อคนไข้คนอื่น ๆ เธอแนะนำ "อายุครรภ์ยังน้อย สามารถผ่าตัดได้ การผ่าตัดจะทำความสะอาดได้เกลี้ยงกว่า ไม่มีผลข้างเคียง ถ้าคุณคิดดีแล้วว่าจะทำ ฉันจะออกใบสั่งยาให้"
ฟู่จิ่งหวยหรี่ดวงตาดำขลับลงเล็กน้อย
แวววาวถึงความไม่พอใจ
เซินเฉียวพูดว่า "ตกลง"
หลินอวี่หยิบใบบันทึกการรักษาขึ้นมา กำลังจะเขียนลงไป ชายหนุ่มก็เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจโต้แย้ง "การผ่าตัดครั้งนี้ เธอต้องลงมือทำเอง"
มือที่กำลังเขียนของหลินอวี่ชะงักไปชั่วขณะ
ไม่แม้แต่จะมองเขา แต่ยังคงกรอกข้อมูลในใบลงทะเบียนต่อไป พลางพูดตามหน้าที่ "นี่คือการผ่าตัดทางสูติศาสตร์ มีแพทย์เฉพาะทาง ฉันทำไม่ได้"