เหวินฉือบังเอิญไปเจอกับคุณชายน้อยของเศรษฐีเซี่ยงไฮ้ที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ
...เมิ่งเหวินหาน
เมิ่งเหวินหานพานางกลับมาด้วย
สั่งให้คนรับใช้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดให้ แล้วก็เรียกแพทย์ประจำบ้านมาทำการตรวจร่างกายให้
แพทย์ตรวจเสร็จ
สีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก
เรียกเมิ่งเหวินหานออกไปพูดข้างนอกห้อง
“คุณชายหาน” แพทย์เอ่ยขึ้น “เด็กคนนี้ดูเหมือนถูกทารุณกรรมอย่างหนัก ตาของเธอถูกทำร้ายจนมองไม่เห็นแล้ว ใบหน้ามีรอยไหม้ ขาก็ถูกทุบจนหัก”
“จากสภาพบาดแผล คาดว่าเป็นมาหลายวันแล้ว”
“เด็กคนนี้ก็เข้มแข็งมาก ขาขนาดนี้แล้วยังหนีออกมาได้ด้วยตัวเอง”
เพราะคำพูดของแพทย์
เมิ่งเหวินหานจึงมองเข้าไปในห้องหลายครั้ง
ถามแพทย์ว่า “บาดแผลพวกนี้ของเธอมีวิธีรักษาไหม”
แพทย์ตอบ “แผลที่ใบหน้าไม่หนัก ทายาจะหายได้ ส่วนขาก็พอจะรักษาได้ แต่ตา คงจะจัดการได้ยากหน่อย”
เมิ่งเหวินหานถาม “ยากขนาดไหนกัน ใช้เงินก็รักษาไม่ได้หรือ”
แพทย์ตอบ “ตาของเธอเสียไปแล้ว คงไม่ฟื้นคืนมาได้เอง ต่างประเทศมีวิธีการรักษาแบบใหม่ ใช้การผ่าตัดเอาส่วนที่เสียในตาออก แล้วเปลี่ยนเป็นส่วนที่ดี ก็จะกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง เทคโนโลยีนี้เมืองไทยยังไม่มี ถ้าอยากให้ตาเธอกลับมามองเห็น ต้องไปรักษาที่ต่างประเทศ”
เมิ่งเหวินหานพูด “งั้นก็ยากหน่อยจริง ๆ”
แพทย์พูดต่อ “แผลที่ขา รักษาก็ยุ่งยากเหมือนกัน”
เมิ่งเหวินหานถาม “ยุ่งยากยังไง”
แพทย์ตอบ “ขาของเธอหักมาหลายวันแล้ว ผมลองคลำดู กระดูกที่หักเริ่มเชื่อมติดกันแล้ว แต่ยังไม่ติดสนิท ต้องหักซ้ำแล้วจัดให้ตรง”