ไม่อาจรอความตายอย่างเดียวได้!
เหวินฉือ ลูบเตียงที่นอนมาหลายวัน เป็นเพียงเตียงไม้กระดานธรรมดาๆ แผ่นไม้แคบๆ เรียงกัน
นางใช้มือลองงัดดู ด้วยแรงของนางไม่อาจงัดออก
เที่ยงมีคนนำข้าวมาส่ง
นางกินเสร็จ ถือจานกับข้าวไว้ในมือ
หาตำแหน่ง "เพียะ" แล้วปล่อยมือ
จานแตกเป็นเสี่ยงๆ
คนข้างนอกได้ยิน รีบเปิดประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว
มองจานที่แตกบนพื้น ด่า: "แกอยากตายหรือไง?"
อีกคนหนึ่งดึงเขาไว้: "ข้างบนบอกแล้วว่าแตะต้องนางไม่ได้"
คนนั้นเดินมาอย่างโมโห เก็บเศษจานและกับข้าวที่เหลือบนพื้น: "ยังมีแรงขว้างของอีกใช่ไหม? ฉันว่าเย็นนี้ไม่ต้องกินข้าวแล้ว"
เก็บเสร็จ ก็ด่าทอไปพลางเดินไป
มัวแต่โกรธ ไม่เห็นเศษจานครึ่งใบที่หลินอวี่ซ่อนไว้ล่วงหน้า
ประตูปิด หลินอวี่ก็เงี่ยหูฟัง
เสียงฝีเท้าเรียบๆ หน้าประตูไม่มีขั้นบันได เดินไปประมาณยี่สิบก้าวก็หยุด
จากนั้นก็มีเสียงล้อหมุนละเอียด
เหมือน...
จักรยาน
หลายวันมานี้ นอกเสียจากคนฉีดยาและคนส่งข้าว นางไม่เคยได้ยินเสียงคนอื่นเลย
ข้างนอกก็ไม่วุ่นวาย
บางครั้งมีเสียงนกร้องและลมพัดใบไม้ดังกรอบแกรบ เหมือนอยู่ในป่า
หลินอวี่ฟังเสียงจักรยานไกลออกไป
ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อย
รื้อที่นอนออก เริ่มใช้เศษจานครึ่งใบงัดไม้กระดานบนเตียง
ไม่งัดง่ายๆ เลย
เศษกระเบื้องเล็กเกินไป ของที่ทำจากกระเบื้องก็ลื่น มือกดเป็นรอยเลือด ก็งัดออกมาได้เพียงแผ่นเดียว