เมิ่งเหวินหานออกไปแล้ว
เมิ่งหยวนอยู่ที่นั่น
ได้ยินเสียงเคาะประตู เธอจึงลุกขึ้นรับอย่างสุภาพ พอเห็นฟู่จิ่งหวยยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับเหล่านายทหารคนสนิท ก็ถามด้วยความแปลกใจ: "ผู้บัญชาการน้อย ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือคะ"
ฟู่จิ่งหวยทั้งตัวเต็มไปด้วยออร่าอำมหิตน่าเกรงขาม
แต่ท่าทียังสุภาพพอใช้ได้
เขาพ่นคำสองคำออกมา: "หาคน"
เมิ่งหยวน: "นี่คือบ้านของน้องชายฉัน ท่านกำลังหาน้องชายฉันอยู่หรือเปล่า"
เมิ่งเหวินหานเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เขาไปทำอะไรผิดหรือ?
ฟู่จิ่งหวยพูดอย่างไม่อดทน: "ขอเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหม"
เมื่อคืนตอนดึก พวกเขาตามมาถึงแถวนี้ และเจอรถคันนั้นที่แล่นสวนไป
และในบ้านก็พบหมอและนักเลงที่ถูกยิงเสียชีวิต
นักเลงคนหนึ่งยังมีลมหายใจ
บอกว่าคนที่พวกเขาดูแลอยู่หนีไปแล้ว
พวกเขากลับมารายงาน อีกฝ่ายเลยฆ่าปิดปาก
ยังพูดไม่ทันจบก็ตาย
ฟู่จิ่งหวยคาดเดาว่าพวกเขาไม่รู้ว่าเหวินฉืออยู่ในรถตอนนั้น
เขาสั่งปิดถนนหลายสายโดยรอบ แล้วไล่ค้นทีละบ้าน
เมิ่งหยวนเข้าใจ
ฟู่จิ่งหวยต้องการจะเข้าค้น
นางกล่าว: "ผู้บัญชาการน้อย ท่านก็รู้ดี หลายปีมานี้ครอบครัวเรายืนอยู่ข้างผู้ว่าการทหารเสมอมา ไม่เคยขาดเงิน ไม่เคยขาดแรง น้องชายฉันเพิ่งกลับจากต่างประเทศ ถ้าท่านจะค้นบ้านเขาแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้ก็ไม่เหมาะสมนัก บ้านเขาก็ไม่ใหญ่ ถ้าท่านต้องการหาคน ท่านเข้ามาคนเดียวจะได้ไหมคะ"
แล้วเสริมอีกว่า: "แบบนี้ถึงแม้จะแพร่งพรายออกไป ก็ไม่ทำให้สองครอบครัวเราต้องเสียไมตรีกัน"
ฟู่จิ่งหวย: "ได้"
เมิ่งหยวนหลบทางให้
เหยียนซงคิดจะตามเข้าไป