เวินซูมองเขา ก่อนหันไปมองเซียวเฮ่อ «ที่เขาพูดจริงหรือเปล่า?»
เซียวเฮ่อสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เขาเตรียมคำตอบไว้แล้ว «รถไฟไม่ได้เข็นด้วยปาก หนังวัวก็ไม่ได้พองด้วยลม พ่อฉันเพิ่งถูกผีเฒ่าหัวเราะทำร้าย ถ้าฉันไม่มีฝีมืออยู่บ้าง จะกล้าพาเธอเข้าป่าไปตามหามันหรือ? อยากตายเร็วหรือไง?»
เซียวซานหัวเราะเยาะ «เซียวเอ้อร์ แกพูดจาเหลวไหลเป็นตุเป็นตะ! ฉันเป็นหัวหน้ากองผลิต ยังไม่รู้หรือว่าแกมีฝีมือแค่ไหน? สาวน้อย อย่าไปฟังเขาพูดเพ้อเจ้อ เขาล่าสัตว์ไม่เป็นสักนิด เดี๋ยวฉันพาเธอไปหาพรานบ้านอื่นเอง»
เซียวเฮ่อพูดอย่างมั่นใจ «สหายเวิน พวกเขาตั้งใจพูดให้ฉันดูแย่ แถบหมู่บ้านรอบ ๆ ในระยะสิบลี้ ใครบ้างไม่รู้ว่าตระกูลเซียวของฉันล่าหมีสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน? พรานคนอื่นพอได้ยินชื่อผีเฒ่าหัวเราะก็คงขวัญหนีดีฝ่อกันหมด ไม่มีใครกล้าพาเธอเข้าป่าแน่»
เวินซูพยักหน้า
ก่อนมาที่นี่ เธอไปถามพรานแถบนี้มาหลายคน พอรู้ว่าพวกเธอจะเข้าป่าล่าหมี แถมเจาะจงตามหาผีเฒ่าหัวเราะ พรานทุกคนต่างตกใจจนรีบโบกมือส่ายหน้า ไม่มีใครกล้ารับงานนี้เลย
พรานเฒ่าคนหนึ่งพูดตรง ๆ ว่า «สาวน้อย ฉันรู้ว่าพวกเธอมีคน มีปืน แต่หิมะตกหนักจนภูเขาถูกปิดตาย แล้วยังจะไปตามหาผีเฒ่าหัวเราะอีก อันตรายเกินไป แถวนี้ไม่มีใครมีฝีมือพอจะทำเรื่องนี้ได้หรอก เว้นแต่ตระกูลเซียวจะลงมือเอง»
เซียวเฮ่อแอบหัวเราะ
ที่เขามั่นใจขนาดนี้ก็เพราะมันเป็นเรื่องจริง—ชาติก่อน หลังพ่อบาดเจ็บ เวินซูกับพวกพ้องก็ได้เซียวซานแนะนำให้ไปตามพรานแซ่โจวเข้าป่าอย่างเสียไม่ได้ จากนั้นก็...
ไม่มีใครกลับออกมาอีกเลย
สามวันต่อมา เขตทหารส่งรถทหารออกมานับร้อยคัน พร้อมทหารจำนวนมากกระจายกันค้นทั่วทั้งภูเขา แต่กลับพบศพคนขับรถ องครักษ์ และพรานในหุบเขา สภาพถูกผีเฒ่าหัวเราะกัดจนดูไม่เป็นผู้เป็นคน
รอบ ๆ มีเลือดนองเป็นวงกว้าง
น่าสงสารเวินซู ทั้งที่เป็นสาวน้อยสวยสดใสร่าเริงขนาดนั้น กลับหายสาบสูญไปในภูเขาใหญ่ ไม่มีใครพบทั้งตัวเป็น ๆ หรือศพ
หลังเกิดเหตุ ผู้เชี่ยวชาญสืบสวนและสรุปว่า พรานแซ่โจวขาดประสบการณ์ หลงทางในป่า พารถจี๊ปตกลงไปในร่องเขาจนพลิกคว่ำ
ผีเฒ่าหัวเราะเจ้าเล่ห์ฉวยโอกาสพุ่งออกมาโจมตี
ทั้งที่เวินซูกับพวกมีคนห้าคนและปืนสามกระบอก แต่เพราะพรานนำทางทำผิดพลาด จึงถูกผีเฒ่าหัวเราะกัดตายอย่างน่าอนาถ
เบื้องบนเดือดดาลอย่างหนัก ถึงขั้นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเขตต้องหลุดจากตำแหน่ง
ภายหลังเซียวเฮ่อถึงได้รู้ว่าเวินซูเป็นลูกสาวของผู้นำระดับสูงคนหนึ่ง มีชาติกำเนิดดีและประวัติสะอาดบริสุทธิ์ แค่กระทืบเท้าทีเดียว เมืองหลวงก็สะเทือนได้สามครั้ง อีกทั้งยังเป็นคนที่มีอนาคตไกลที่สุดเท่าที่เขาเคยพบในครึ่งแรกของชีวิต
ผู้นำใหญ่ท่านนั้นถูกกระทบกระเทือนอย่างหนักในช่วงกลียุค ถูกขังในคอกวัวอยู่นานสิบปี เพิ่งได้รับการฟื้นฟูความบริสุทธิ์และกลับมาดำรงตำแหน่งได้ไม่นาน ก็ถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคตับขั้นรุนแรง จำเป็นต้องใช้ดีหมีสดรักษาโดยด่วน
เวินซูเดินทางไกลนับพันลี้มาถึงสันเขาหมีเฒ่าเพื่อตามหาดีหมีไปช่วยพ่อ แต่กลับต้องมาตายก่อนวัยอันควร
เซียวเฮ่อรู้สึกเสียดายที่เวินซูต้องตาย
เมื่อครู่นี้ ต่อให้พ่ออย่างเซียวหยวนเฉาช่วยเธอไม่ได้ เวินซูก็ไม่เคยดูแคลนเขา แถมยังมอบของกำนัลราคาแพงให้ด้วย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เพียงกตัญญู แต่ยังมีจิตใจดีอีกด้วย
น่าเสียดายที่ชาติก่อน เซียวเฮ่อทำได้เพียงเฝ้ามองโศกนาฏกรรมของเธออยู่ห่าง ๆ
แต่ชาตินี้ เซียวเฮ่อตัดสินใจว่าจะไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมืออีก เขาจะยื่นมือช่วยเธอสักครั้ง
เมื่อเห็นว่ามีทางเป็นไปได้ เซียวหยวนเฉากลับดุด่าว่า «เซียวเฮ่อ อย่าทำบ้า ๆ! ตอนฉันไปสันเขาหมีเฒ่ายังเกือบเอาชีวิตไม่รอด แกยังเป็นเด็กกะโปโล ขนยังไม่ทันขึ้น จะพาสหายเวินไปได้ยังไง? อย่าลืมว่าวันนี้พอเห็นผีเฒ่าหัวเราะ แกก็กลัวจนฉี่ราด»
เซียวเฮ่อหน้าแดงขึ้นมาทันที
เขารู้ว่าเซียวหยวนเฉาไม่ได้ตั้งใจขัดขาเขา แต่เป็นห่วงจริง ๆ
ต่อให้เป็นโอกาสยิ่งใหญ่แค่ไหน ถ้าลูกชายตายไป ทุกอย่างก็สูญเปล่า
พี่สะใภ้ใหญ่ก็เข้ามาห้ามอย่างสุดชีวิต «เสี่ยวเฮ่อ ฟังพ่อเถอะ แม้แต่พ่อยังสู้หมีตัวนั้นไม่ได้ แกก็อย่าเข้าไปยุ่งเลย ถ้าเกิดตายขึ้นมา แล้วครอบครัวเราจะทำยังไง?»
เซียวซานหัวเราะเย็นชา «สหายเวิน บางคนไม่มีฝีมือ แต่ดันรับปากทำเรื่องเกินตัว อย่าไปหลงเชื่อคำหวานของเขาเด็ดขาด ในกองผลิตของเรายังมีพรานแซ่โจวอีกคน ฝีมือพอ ๆ กับตาเฒ่าเซียว รับรองว่าปลอดภัยแน่นอน»
เวินซูพยักหน้า «สหายเซียวเฮ่อ ขอบคุณที่อาสาช่วยฉัน แต่เมื่อคำนึงถึงความเห็นของอาจารย์เซียวแล้ว นายอยู่บ้านดูแลพ่อที่บาดเจ็บเถอะ ฉันจะไปหาคนอื่นเอง»
เซียวเฮ่อพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน «สหายเวิน การล่าหมีไม่ใช่เรื่องง่าย ผีเฒ่าหัวเราะตัวนั้นเจ้าเล่ห์มาก ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว ภูมิประเทศในเขาซับซ้อน ฉันแนะนำให้เธอรอถึงพรุ่งนี้เช้า แล้วค่อยเข้าป่าไปพร้อมกับฉัน»
เวินซูพูดอย่างมั่นใจ «พวกเรามีคนห้าคน รถหนึ่งคัน ปืนสามกระบอก ต่อให้หาหมีตัวนั้นไม่เจอ ก็ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรหรอก ไม่ต้องห่วง»
พูดจบ เธอก็เชิดหน้าขึ้นรถ
รถจี๊ปแล่นฉิวจากไป
โหยวเหล่าซานมีสีหน้าอาฆาต เดินกะเผลกจากไปพร้อมตะโกนว่า «ฮึ ๆ คางคกอยากกินเนื้อหงส์หรือ? ฝันไปเถอะ เซียวเฮ่อ แกคอยดูไว้!»
เซียวเฮ่อถอนหายใจ
คำเตือนดี ๆ ก็ห้ามคนที่อยากตายไม่ได้
เวินซูไม่เชื่อเขา กลับไปเชื่อเซียวซาน
เซียวเฮ่อพอเข้าใจได้—ดีหมีเกี่ยวข้องกับชีวิตพ่อของเวินซู เรื่องนี้สำคัญมาก พรานนำทางจึงเป็นตัวแปรสำคัญ เธอไม่กล้าเสี่ยง
เซียวซานเป็นหัวหน้ากองผลิต ทั้งยังมีบารมีอยู่ไม่น้อย
ถึงอย่างนั้น เซียวเฮ่อก็ไม่ได้คิดจะยอมแพ้แค่นี้
เขาสะพายปืนล่าสัตว์ สวมเสื้อคลุมทหาร แล้วเปิดประตูออกไป «พ่อพักรักษาตัวให้ดีนะ ผมออกไปข้างนอกสักเดี๋ยว»
เซียวหยวนเฉาเบิกตาถลนจนหนวดเครากระดิก «ไอ้ลูกหมา แกยังคิดจะไปอีกหรือ? ห้ามไปเด็ดขาด!»
ชาติก่อน เซียวเฮ่อก็คิดจะไปช่วยเวินซูเหมือนกัน แต่ถูกเซียวหยวนเฉาด่าจนหูชา แถมตัวเองก็กลัวผีเฒ่าหัวเราะจริง ๆ เลยล้มเลิกความคิดไป
แต่ชาตินี้ เซียวเฮ่อจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมืออีก
พี่สะใภ้ใหญ่รีบตามออกมา «เสี่ยวเฮ่อ จะไปไหน?»
เซียวเฮ่อวิ่งปรู๊ดไปอย่างรวดเร็ว แค่พริบตาเดียวก็หายลับ เหลือเพียงเสียงตะโกนทิ้งท้าย «พี่สะใภ้ใหญ่ ผมไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ!»
พี่สะใภ้ใหญ่ตามไม่ทันจริง ๆ ได้แต่ถอนหายใจ «พ่อ เสี่ยวเฮ่อคงไม่ได้ไปสันเขาหมีเฒ่าอีกแล้วใช่ไหม? ให้ฉันไปขอร้องพี่ชายบ้านข้าง ๆ สักสองสามคน ให้ช่วยกันตามเขากลับมาดีไหม?»
เซียวหยวนเฉาหลับตาลง «ไม่ต้องแล้ว ถ้ากลับมาไม่ได้ ก็ถือว่าเป็นชะตาของมัน»
ครึ่งวันต่อมา
สันเขาหมีเฒ่า
หิมะยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย สูงถึงหัวเข่าแล้ว บางแห่งก็ลึกถึงเอว
ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือหลุมหิมะมรณะซึ่งถูกหิมะถมจนเรียบ มองเผิน ๆ เหมือนพื้นราบ แต่พอเหยียบลงไป คนก็จะร่วงลงในหลุมหิมะทันที จมหายมิดหัว อยากปีนขึ้นมาก็ทำไม่ได้ สุดท้ายต้องขาดอากาศหายใจตายอยู่ข้างใน
ถ้าเป็นคนอื่นคงเดินต่อไม่ไหวแล้ว
แต่เซียวเฮ่อกลับสะพายปืนล่าสัตว์ ผิวปากไปด้วย สวมแผ่นไม้เล่นสกีที่ประดิษฐ์ขึ้นเองไว้ใต้เท้าทั้งสองข้าง ลื่นไถลไปบนหิมะอย่างคล่องแคล่ว รวดเร็วราวกับสายลม เร็วกว่าวิ่งเสียอีก
หลุมหิมะเล็ก ๆ บางแห่ง แผ่นสกีที่กว้างใหญ่ช่วยให้เขาไถลผ่านไปได้ราวกับเดินบนพื้นราบ
ส่วนหลุมหิมะอันตราย เซียวเฮ่อกลับเลี่ยงผ่านไปอย่างคล่องแคล่ว ราวกับรู้ล่วงหน้าว่ามันอยู่ตรงไหน
หากเป็นเซียวเฮ่อในชาติก่อน เขาคงไม่กล้ามาที่บ้า ๆ แบบนี้แน่ แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะทำแผ่นสกีจากไม้ขึ้นมาเองได้อย่างไร
ต่อให้มีคนทำแผ่นสกีใช้เอง ก็ยังไม่กล้าไถลในป่าลึกที่ไม่รู้สภาพภูมิประเทศ เพราะเผลอเพียงนิดเดียวก็อาจตกหน้าผาได้
แต่เซียวเฮ่อในชาตินี้ไม่เหมือนเดิมโดยสิ้นเชิง
ชาติก่อนเขาเป็นทั้งพรานและเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่ามาตลอดชีวิต
ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นของสันเขาหมีเฒ่า รวมถึงลักษณะภูมิประเทศ ล้วนสลักลึกอยู่ในความทรงจำของเขา คุ้นเคยยิ่งกว่าลายมือบนฝ่ามือเสียอีก
ส่วนการเล่นสกีในป่าลึกก็เป็นวิชาถนัดของเขาอยู่แล้ว
«ข้างหน้าคือหุบเขาม้าเถื่อน ที่เดียวกับที่เวินซูกับพวกเจอเคราะห์ร้ายในชาติก่อน»
เซียวเฮ่อตามรอยล้อรถจี๊ปมาตลอดทาง จนตามมาถึงที่นี่
แม้หิมะขาวโพลนจะตกหนักไม่หยุด โปรยลงมาปกคลุมรอยล้อจนหมด แต่ด้วยทักษะการสะกดรอยอันยอดเยี่ยม เซียวเฮ่อก็ยังตามมาทัน
«ถึงพวกเธอจะขับรถจี๊ป แต่หิมะหนาขนาดนี้ รถก็ไปได้ไม่เร็วหรอก ฉันเล่นสกีตามไป คงช้ากว่าพวกเธอไม่มาก»
เซียวเฮ่อกำปืนล่าสัตว์ในมือแน่น «หวังว่าจะไปทัน»
«ปัง!»
เสียงปืนดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบสงบของป่าหลังหิมะตก ทำให้ฝูงนกนับไม่ถ้วนแตกฮือ
«เกิดเรื่องแล้ว!»
แววตาเซียวเฮ่อคมกริบขึ้น เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม