เซียวหยวนเฉาอ้าปากค้าง
เด็ก ๆ หลายคนตกใจจนตัวสั่น
พี่สะใภ้รีบเอามือปิดตาเด็ก ๆ «เสี่ยวเฮ่อ? เขากล้ายิงจริง ๆ เหรอ? ยิงโหยวเหล่าซานเนี่ยนะ?»
โหยวเหล่าซานกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด «แกกล้ายิงฉันเหรอ? แกกล้ายิงจริง ๆ เหรอวะ?»
เซียวเฮ่อเหยียบหัวอีกฝ่ายไว้ ปากกระบอกปืนดำมืดจ่ออยู่ตรงหน้าผาก «แกวางแผนโกงไพ่ หลอกเอาเงินฉันไปก่อน แล้วยังมาทวงหนี้ถึงบ้าน ด่าพ่อฉัน แถมยังคิดจะล่วงเกินพี่สะใภ้อีก! ต่อให้ฉันยิงแกตายก็สมควรแล้ว!»
เรื่องที่เซียวเฮ่อรู้สึกผิดที่สุดในชาติก่อน คือถูกโหยวเหล่าซานหลอกจนเป็นหนี้พนันก้อนโต พ่อที่จนตรอกจึงกลืนกระสุนฆ่าตัวตาย
ชีวิตของพ่อแลกกับเงินพนันแค่ 20 หยวน ช่างโหดร้ายเกินไป
แค้นที่ฆ่าพ่อ ไม่มีวันอยู่ร่วมฟ้ากันได้
ทั้งแค้นเก่าในชาติก่อนและหนี้ใหม่ในชาตินี้ วันนี้เขาจะทวงคืนให้หมด
เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่เซียวเฮ่อไม่คิดปิดบัง โหยวเหล่าซานก็เหงื่อแตกพลั่ก พลางคิดในใจ «ปกติไอ้นี่มันไม่ได้เรื่องสักอย่าง ทำไมวันนี้เหมือนกลายเป็นคนละคนไปได้? ช่างเถอะ คนฉลาดย่อมไม่ยอมเสียเปรียบตอนนี้ ไว้หาโอกาสจัดการมันทีหลัง»
เขาฝืนทนความเจ็บปวด «เสี่ยวเฮ่อ เราก็คนบ้านเดียวกันทั้งนั้น ค่อย ๆ คุยกันก็ได้ หนี้ก้อนนี้ฉันยกให้ก่อนได้ แต่ถ้าแกฆ่าฉัน แกก็ไม่มีทางรอดเหมือนกัน»
พี่สะใภ้รีบพูด «เสี่ยวเฮ่อ ฆ่าคนผิดกฎหมาย อย่าหุนหันพลันแล่นนะ»
เซียวเฮ่อพูดเสียงเย็น «เอาสัญญากู้หนี้มาให้ฉัน!»
โหยวเหล่าซานล้วงสัญญากู้หนี้ออกมาจากอกเสื้อ «ฉันไปได้แล้วใช่ไหม?»
เขาคิดในใจ «วันนี้ฉันพลาดเอง แม่งเอ๊ย ขอแค่พ้นประตูบ้านตระกูลเซียวไปได้ ฉันจะรีบไปตามอาเขยให้มาจับมันเข้าคุก!»
เซียวเฮ่อคว้าสัญญากู้หนี้มา แต่กลับหัวเราะเยาะ «แกคิดจะไปหาอาเขยให้มาจับฉันเหรอ?»
โหยวเหล่าซานสะดุ้งสุดตัว
เขาไม่คิดเลยว่าเซียวเฮ่อจะพูดสิ่งที่ตัวเองเพิ่งคิดออกมาได้พอดี
หมอนี่มีตาอยู่ในท้องเขาหรือไง?
เมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่ายเปลี่ยนไป เซียวเฮ่อก็ยิ้มบาง ๆ
ชาติก่อน โหยวเหล่าซานอาศัยอาเขยที่เป็นหัวหน้ากองการผลิตอย่างเซียวซานคอยหนุนหลัง จึงก่อเรื่องชั่วร้ายและข่มเหงคนในหมู่บ้านไปทั่ว จนหลังปี 2000 เซียวซานถูกสอบสวน เขาถึงถูกนำตัวมาลงโทษตามกฎหมาย
เซียวหยวนเฉากับพี่สะใภ้เริ่มกระวนกระวาย
โหยวเหล่าซานจะให้อาเขยมาจับเซียวเฮ่อจริง ๆ เหรอ? แล้วจะทำยังไงดี?
เซียวเฮ่อพูดเรียบ ๆ «แกตั้งวงพนันใต้ดินถือว่าผิดกฎหมาย หนี้พนันก็ไม่มีผลทางกฎหมาย ฉันไม่ยอมรับก็ได้ ฉันรู้จักผู้ใหญ่คนหนึ่ง ถ้าเรื่องนี้บานปลาย อาเขยแกก็โดนหางเลขไปด้วย รับรองว่าแกกับเขาได้เดือดร้อนกันทั้งคู่!»
โหยวเหล่าซานสะดุ้ง แต่พอคิดอีกที ก็แย้งขึ้นในใจ «ไม่สิ ไอ้นี่โตมาในหมู่บ้าน จะไปรู้จักผู้ใหญ่ที่ไหนได้? มันแค่ขู่ฉันชัด ๆ!»
โหยวเหล่าซานตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด «แกยิงฉันแล้วคิดว่าจะลอยนวลเหรอ? อย่ามาขู่ฉันให้ยาก! ฉันไม่เชื่อหรอก! ไหนล่ะคนที่แกรู้จัก? เรียกออกมาให้ฉันเห็นหน่อยสิ!»
เซียวหยวนเฉากับเกาเหว่ยมองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
หากนับย้อนขึ้นไปแปดชั่วคน ตระกูลเซียวล้วนเป็นชาวนาจนชั้นล่างสุด เวลาจัดประเภทชนชั้นทางสังคมก็ได้เป็นชาวนาจนที่มีจุดยืนปฏิวัติมากที่สุดมาตลอด
เสี่ยวเฮ่อจะไปรู้จักผู้ใหญ่ระดับสูงได้ยังไง?
เซียวเฮ่อไม่ลนลาน สีหน้าเรียบเฉยมองไปทางนอกประตู
เขากำลังรอ
รอผู้หญิงคนนั้นที่ชาติก่อนเขาพลาดไป เพราะความขลาดเขลาและความผิดพลาดของตัวเอง รวมถึงโอกาสที่เขาปล่อยให้หลุดมือ
โหยวเหล่าซานเจ็บจนแทบคลั่ง ตะโกนลั่น «เซียวเฮ่อ! แกขู่ฉันจริง ๆ ด้วย! ฉันรู้ไส้รู้พุงบ้านแกหมดแล้ว แกไม่มีเส้นสายข้างบนหรอก! แกยิงฉันจนบาดเจ็บ ฉันจะให้อาเขยจับแกเข้าคุกตลอดชีวิต! คอยดูเถอะ!»
ทันใดนั้น เสียงแตรรถก็ดังสนั่นมาจากนอกบ้าน
ทุกคนในบ้านพากันชะงักงัน
เสียงผู้หญิงใสกังวานดังขึ้น «ขอถามหน่อยค่ะ ช่างเซียวอยู่บ้านไหม?»
โหยวเหล่าซานรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เขามองไปทางประตูอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ผ่านประตูบานใหญ่ที่เปิดอ้า เขาเห็นรถจี๊ปทหารสีเขียวจอดสนิทอยู่หน้าลานบ้านตระกูลเซียว
รถจี๊ปทหารอย่างนั้นหรือ?
ในยุคนี้มันหมายถึงอะไร?
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่โหยวเหล่าซานรู้ดี
บนรถจี๊ปมีทั้งคนขับและทหารติดตาม ทั้งคู่สายตาคมกริบ ท่าทางหลังตรง ดูก็รู้ว่าเป็นทหาร
รถและคนระดับนี้ แม้แต่คณะปฏิวัติของอำเภอก็ยังไม่มีสิทธิ์นั่ง
ชายอ้วนคนหนึ่งลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ พลางพยักหน้าประจบประแจง เขาคือเซียวซาน อาเขยของโหยวเหล่าซานและหัวหน้ากองการผลิตหมู่บ้านเซียว
ภายใต้การนำของเซียวซาน หญิงสาวผมสั้นระดับติ่งหู สวมเสื้อเชิ้ตผ้าตี๋เหลียงสีฟ้าแบบนักเรียนก็ก้าวลงมาจากเบาะหลัง
แม้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่เธอกลับมีบุคลิกสะอาดสะอ้าน คล่องแคล่วและเปิดเผย ทุกอิริยาบถเผยให้เห็นการอบรมและมารยาทของลูกหลานผู้ใหญ่จากบ้านพักข้าราชการชั้นสูง ดูไม่เข้าพวกกับหมู่บ้านเซียวเลยแม้แต่น้อย
คนขับกับทหารติดตามขนาบข้าง พากันเดินเข้ามา
ผู้มีอิทธิพลตัวจริง! ต้องเป็นลูกหลานผู้ใหญ่จากในเมือง จากบ้านพักข้าราชการชั้นสูงแน่ ๆ!
เหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาตามหน้าของโหยวเหล่าซาน
เขาคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ ตระกูลเซียวที่ยากจนติดกันมาแปดชั่วคน ไปเกี่ยวข้องกับคนระดับนี้ได้ยังไง
ถึงจะฆ่าเขาให้ตาย เขาก็ไม่มีวันเชื่อ
แต่เซียวเฮ่อเห็นได้ชัดว่ากำลังรอผู้หญิงคนนี้ จนเขาอดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้
เซียวซานก้มหน้าประจบ «สหายเสี่ยวเวิน นี่คือบ้านของเซียวหยวนเฉาครับ เขาเป็นนายพรานที่มีประสบการณ์มากที่สุดในหมู่บ้านเซียวและละแวกสิบลี้ เคยได้ที่หนึ่งในการแข่งล่าสัตว์ของอำเภอด้วย»
พูดพลางเดินเข้ามา เซียวซานเห็นโหยวเหล่าซานนอนคว่ำอยู่กับพื้น มีปากกระบอกปืนของเซียวเฮ่อจ่ออยู่ ก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดือดดาลขึ้นมา «ไอ้รองตระกูลเซียว! แกทำอะไรอยู่?»
โหยวเหล่าซานตะโกน «อาเขย รีบช่วยฉันด้วย! เซียวเฮ่อใช้ปืนยิงฉัน!»
เซียวซานกำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่เห็นหญิงสาวที่ตามหลังเดินเข้ามาด้วย จึงได้แต่ถลึงตาใส่เซียวเฮ่ออย่างดุดัน «ไว้ฉันค่อยจัดการแกทีหลัง! เซียวหยวนเฉา สหายเสี่ยวเวินจากเมืองหลวงมาหาแก!»
หญิงสาวแซ่เวินเห็นเซียวเฮ่อกำลังใช้ท่าทีองอาจกดโหยวเหล่าซานไว้กับพื้นอย่างไม่ไว้หน้า แววตาของเธอไหววูบ ก่อนจะอดมองเขาซ้ำอีกสองครั้งไม่ได้
ในเมืองหลวง รอบตัวเธอมีแต่คนหนุ่มช่างคุยโอ้อวด วางมาดชี้นิ้วสั่งสอนบ้านเมือง พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อดึงดูดความสนใจของเธอ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นชายหนุ่มที่องอาจ ดุดัน และห้าวหาญถึงขนาดเหยียบหัวคนแล้วเอาปืนจ่อใส่
เซียวหยวนเฉาพยายามยันตัวลุกขึ้น «ฉันเอง เซียวหยวนเฉา สาวน้อย มาหาฉันมีธุระอะไร?»
«ช่างเซียว ฉันชื่อเวินซู มีเรื่องอยากขอให้คุณช่วยค่ะ»
แววตาเปี่ยมความหวังของเวินซูเลื่อนไปหยุดที่ผ้าพันแผลเปื้อนเลือดตรงหน้าอกของเซียวหยวนเฉา เธอถามอย่างตกใจ «คุณบาดเจ็บเหรอคะ?»
เซียวหยวนเฉาถอนหายใจ «ใช่ โดนหมีตาบอดตะปบไปทีเดียว ก็ลุกขึ้นมาไม่ได้อีกเลย»
เวินซูสูดหายใจเฮือก «ฉันมาที่นี่เพราะหมีเฒ่าเจ้าผีหัวเราะบนสันเขาหมีเฒ่าค่ะ พ่อฉันป่วยหนัก ต้องใช้ดีหมีสดรักษา»
ดวงตาคู่งามของเธอหม่นลง «ไม่คิดเลยว่าหมีเฒ่าตัวนั้นจะดุร้ายและเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ แม้แต่นายพรานชื่อดังแถวนี้อย่างคุณก็ยังสู้มันไม่ได้หรือคะ?»
เซียวซานเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ หัวเราะเย็นชา «สหายเสี่ยวเวิน ในเมื่อเซียวหยวนเฉาถูกหมีตาบอดทำร้าย เขาก็คงช่วยคุณไม่ได้แล้ว เราไปหานายพรานคนอื่นกันเถอะ ไปกัน!»
เขาถลึงตาใส่เซียวเฮ่ออย่างดุดัน แววข่มขู่เห็นได้ชัด
โหยวเหล่าซานก็ยิ้มเยาะอย่างโล่งอก
ไม่คิดเลยว่าหิมะจะปิดทางขึ้นเขา แต่ยังมีลูกหลานผู้ใหญ่กับคนใหญ่คนโตจากในเมืองมาหาเซียวหยวนเฉาให้พาขึ้นเขาไปล่าสัตว์
น่าเสียดาย โชคก้อนโตขนาดนี้ แต่ตระกูลเซียวกลับคว้าไว้ไม่อยู่!
พอคนใหญ่คนโตกลับไป บ้านตระกูลเซียวก็ต้องตกอยู่ในกำมือเขาอยู่ดีไม่ใช่หรือ?
«เดี๋ยวก่อนค่ะ»
เวินซูให้ทหารติดตามยกถุงใบใหญ่สองถุงลงจากรถ «ช่างเซียว ข้างในมีแป้งสาลี 20 ชั่ง ปลาไหลทะเล 10 ชั่ง แล้วก็คูปองธัญพืชหยาบ 50 ชั่ง ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากฉัน ขอให้คุณหายดีไว ๆ นะคะ»
คนในตระกูลเซียวต่างมองหน้ากัน
เซียวเฮ่อถอนหายใจ
ของพวกนี้อาจไม่ได้มีค่าอะไรในสายตาคนใหญ่คนโต แต่สำหรับตระกูลเซียวที่ยากจนจนแทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง มันเหมือนหยิบยื่นถ่านไฟมาให้กลางหิมะ
เวินซูพูดจบก็มีเรื่องหนักใจเต็มอก เตรียมจะจากไป
เซียวหยวนเฉาถอนหายใจยาว ชะตาก็คือชะตา
ถ้าหญิงสาวคนนี้มาหาเขาเมื่อวาน เขาคงช่วยเธอได้แล้ว น่าเสียดาย ตอนนี้เขากลายเป็นคนพิการไร้ประโยชน์ ตระกูลเซียวไม่มีใครล่าสัตว์เป็นเลย
เวินซูขมวดคิ้วเรียวงามแน่น ผู้เชี่ยวชาญหลินบอกว่าโรคตับของพ่อปล่อยไว้อีกไม่ได้แล้ว ภายใน 3 วันต้องใช้ดีหมีโตเต็มวัยสด ๆ เป็นตัวยา ไม่อย่างนั้นท่อน้ำดีอักเสบจะคร่าชีวิตพ่อ หมีตัวใหญ่เท่าไรก็ยิ่งได้ผลดี เธอสอบถามหลายทางจนได้ยินว่าบนสันเขาหมีเฒ่ามีหมีแก่ตัวหนึ่งชื่อเจ้าผีหัวเราะ แต่เซียวหยวนเฉายังถูกมันทำร้าย แล้วจะมีใครช่วยล่าหมีตัวนี้ให้เธอได้อีก?
«เดี๋ยวก่อน!»
เสียงหนึ่งดังขึ้น เวินซูหันไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มผู้ถือปืนล่าสัตว์และดูเปี่ยมด้วยความห้าวหาญคนนั้น «คุณมีธุระอะไรหรือคะ?»
เซียวเฮ่อแบกปืนล่าสัตว์ไว้บนบ่า เอ่ยเสียงหนักแน่น «ถึงพ่อฉันจะถูกหมีทำร้าย แต่ตระกูลเซียวยังมีฉันอยู่ ทำไมไม่มาหาฉันล่ะ?»
«คุณเหรอ?»
เวินซูเบิกตากว้าง «คุณไหวเหรอ?»
เซียวเฮ่อยิ้ม «พ่อฉันถูกเจ้าสัตว์ร้ายนั่นทำร้าย ฉันกำลังจะขึ้นเขาไปแก้แค้นให้พอดี ถึงฉันจะยังหนุ่ม แต่ก็สืบทอดวิชาของตระกูลมาอย่างดี การล่าหมีตัวนี้ไม่ใช่ปัญหา!»
«พอเถอะน่า!»
โหยวเหล่าซานรีบกระโดดลุกขึ้น «คุณผู้หญิง อย่าไปฟังไอ้นี่โม้เชียว! ใคร ๆ ก็รู้ว่ามันเอาแต่เที่ยวเล่นวัน ๆ ชอบเล่นพนัน วิชาล่าสัตว์ที่สืบทอดกันมาในตระกูลเซียวไม่ได้เรียนรู้ไปสักนิด ถ้าคุณเชื่อมัน ทุกอย่างพังหมดแน่»
เขากลัวเหลือเกินว่าเซียวเฮ่อจะไปประจบลูกสาวผู้ใหญ่จากในเมือง จึงรีบใส่ร้ายและพูดให้ร้ายอย่างไม่ยั้งปาก