ทิเบต อาหลี่
จ้าวกังรู้สึกว่าตัวเองชักจะต้านทานที่ราบสูงได้แล้ว นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาขึ้นมาปฏิบัติภารกิจค้นหา
แต่ทุกครั้งที่มาอาหลี่ เขาก็ยังรู้สึกหายใจไม่ออกอยู่ดี พื้นที่นี้สูงจากระดับน้ำทะเลเฉลี่ยสี่พันห้าร้อยเมตรขึ้นไป จุดพิกัดยิ่งอยู่ที่ราว ๆ ห้าพันห้าร้อยเมตร อากาศเบาบางจนปวดหัวตุบ ๆ
“หัวหน้าจ้าว ยังไหวอยู่ไหมครับ” เสี่ยวหม่า ลูกทีม เห็นริมฝีปากเขาเริ่มคล้ำ อดเป็นห่วงไม่ได้
จ้าวกังโบกมือ “โรคเก่าละ อีกเดี๋ยวก็ชิน”
ทีมค้นหาครั้งนี้มีสมาชิกเพิ่มขึ้นหนึ่งคน ผู้เชี่ยวชาญด้านการสำรวจรังวัด หลินกง หลินกงยืมตัวมาจากกองพลสำรวจรังวัดทหาร เป็นนายทหารเทคนิควัยห้าสิบต้น ๆ ใส่แว่นหนา ดูผิวเผินเหมือนอ่อนแอ แต่คนเขาก็คือทหารเก๋าที่เคยขึ้นไปสำรวจป่าไร้ผู้คนทางเหนือของทิเบตมาแล้ว
“หลินกง คุณรู้จักเป้าหมายคนนี้มากแค่ไหน” จ้าวกังถามเขาบนรถจี๊ป
หลินกงดันแว่นขึ้น “สหายเฉินจื้อหย่วน เข้ากรมเมื่อปีแปดสิบสาม เป็นเจ้าหน้าที่เทคนิคสำรวจรังวัดของทหาร ปีแปดสิบเจ็ดหายตัวไประหว่างปฏิบัติภารกิจสำรวจรังวัดบนที่ราบสูงที่อาหลี่ ปีนั้นเขารับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวในการวางตำแหน่งจุดสามเหลี่ยมของพื้นที่หนึ่ง พอเข้าไปแล้วก็ไม่ได้ออกมา ตามหาสองเดือนก็ไร้ผล”
“เข้าไปคนเดียวหรือครับ”
“ตอนนั้นกำลังคนไม่พอ พื้นที่แถบอาหลี่กว้างใหญ่เกินไป ทีมสำรวจจึงแบ่งภารกิจเป็นโซน ๆ คนละพื้นที่ ส่วนของเฉินจื้อหย่วนไกลและยากลำบากที่สุด” หลินกงพูดถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจ “ตอนนั้นเขาอาสาขอพื้นที่นั้นไปเอง”
จ้าวกังฮึด “นี่ชอบอาสาขอไปกันคนละรายสองรายเลยหรือไง”
หลินกงยิ้มเจื่อน ๆ “คนทำงานสำรวจรังวัดมีความยึดติดอย่างหนึ่ง ยิ่งเป็นที่ที่ยากยิ่งอยากจะวัดให้ได้ ตอนนั้นฝีมือของเฉินจื้อหย่วนเก่งที่สุดในรุ่น เขาคิดว่ามีแต่เขาเท่านั้นที่วัดพื้นที่นี้ได้แม่น”
รถวิ่งไปจนสุดทาง ทั้งนี้เดินต่อไปข้างหน้าได้ด้วยสองเท้าเท่านั้น
จ้าวกังพาลูกทีมอีกสี่คนเริ่มเดินเท้า ระดับความสูงห้าพันห้าร้อยเมตร ทุกย่างก้าวต้องหายใจเข้าสามครั้ง ลมแรงจนแทบพัดคนเซ
เดินเกือบสามชั่วโมงก็มาถึงบริเวณใกล้พิกัด