ทะเลไห่หนานเป็นสีฟ้าสวยเหมือนในภาพวาด
นี่เป็นครั้งที่สองที่ฟางไห่เทาออกค้นหาในน่านน้ำนี้ ครั้งที่แล้วตามหาหวังไห่หยาง ครั้งนี้เป้าหมายใหญ่กว่า มีถึงสามคน
เรือตรวจการณ์หมายเลขหก-สาม เป็นเรือเก่าตั้งแต่ยุคหกสิบ ออกทะเลตอนพายุไต้ฝุ่นแล้วก็ไม่กลับมา ลูกเรือสามนายหายไปพร้อมเรือ
“หัวหน้าฟาง แถวนี้หินโสโครกเยอะ ดูแผนที่ทะเลนี่สิ” เสี่ยวเฉินสมาชิกทีมค้นหากางแผนที่แล้วชี้ให้ดู “สมัยนั้นแผนที่ยังไม่ละเอียด เรืออาจชนหินโสโครกแล้วจม”
ฟางไห่เทาพยักหน้า “แปลว่าไม่ใช่แค่ไต้ฝุ่น แต่เป็นไต้ฝุ่นบวกหินโสโครก”
พวกเขาตามลุงเจิ้ง ชาวประมงที่ชำนาญเส้นทางที่สุดในพื้นที่มาช่วย ลุงเจิ้งอายุห้าสิบกว่า หาปลามาสามสิบปี แถวนี้มีหินตรงไหน กระแสน้ำเชี่ยวตรงไหน แกรู้ดี
ลุงเจิ้งยืนหัวเรือ ผิวกร้านแดด เปลือยท่อนบนชี้ไปยังทะเลไกลๆ “ตรงนั้นมีหินโสโครกเป็นกลุ่ม เวลาน้ำลงจะเห็นยอดโผล่ขึ้นมา พวกเราไม่แล่นผ่านทางนั้นหรอก เดี๋ยวท้องเรือโดนขูด”
ฟางไห่เทาเทียบพิกัดกับแผนที่ “ใช่ทิศทางนั้น”
“พวกนายจะหาเรือจมน่ะเหรอ” ลุงเจิ้งถาม
“ใช่ เรือตรวจการณ์ทหารที่จมไปตอนยุคหกสิบ”
ลุงเจิ้งคิดนิดหน่อย “งั้นต้องระวังกระแสน้ำนะ ใกล้ๆ โขดหินนั่นมีน้ำวน ของที่จมลงไปมักถูกดูดไปติดตามซอกหิน”