แดดที่กานซู่แผดเผาเหลือเกิน นี่เป็นครั้งที่สองที่ฟางอี้มาเยือนทะเลทรายโกบีแห่งนี้
ครั้งก่อนมาตามหาเฉินเว่ยกั๋ว ครั้งนี้คนที่ตามหาชื่อจ้าวต้าไห่ ช่วงปราบโจรยุคห้าสิบ เขาไล่ตามพวกโจรเข้าไปในทะเลทรายโกบี แล้วก็ไม่เคยออกมาอีกเลย
"หัวหน้าฟาง เอาน้ำมาพอหรือเปล่า ครั้งก่อนมาเกือบขาดใจตายเพราะหิวน้ำ" เสี่ยวจางลูกทีมดึงหมวกปิดบังแดด ริมฝีปากเริ่มลอก
ฟางอี้เหลือบมองข้าวของในรถ "พอแล้ว คราวนี้ขนน้ำมาเพิ่มอีกสองลัง พิกัดก็ไม่ไกลจากคราวก่อน ภูมิประเทศฉันจำได้แม่น"
พวกเขาจ้างชาวบ้านชื่อหล่าหม่าเป็นไกด์ อายุหกสิบกว่า เลี้ยงแกะในทะเลทรายนี้มาทั้งชีวิต หล่าหม่านั่งยองอยู่หน้ารถสูดยาฉุน หรี่ตามองคลื่นความร้อนที่ระยิบระยับอยู่ไกลๆ
"ลุงหม่าครับ แถวนั้นคุณเคยไปไหม" ฟางอี้ยื่นแผนที่ให้ ชี้ตำแหน่งหนึ่ง
หล่าหม่าพ่นควันเป็นวง โน้มตัวเข้ามาดู "เคยไป แถวนั้นมีลำน้ำแห้งอยู่สายหนึ่ง หน้าร้อนก่อนๆ น้ำหลากทีก็ไหลได้สองสามวัน ปกติก็แห้งตลอด"
"ในลำน้ำนั่นมีอะไรบ้างครับ"
"ไม่มีอะไรทั้งนั้น มีแต่หินกับทราย" หล่าหม่าคิดแล้วบอกต่อ "แต่ตรงโค้งกลางลำน้ำนั่นมีอยู่แห่งหนึ่ง เมื่อก่อนฉันเลี้ยงแกะเดินผ่านเคยเห็นกระดูกขาวๆ นึกว่าซากอูฐตาย"
ใจฟางอี้กระตุกวาบ "กระดูกขาวน่ะหรือครับ เยอะไหม"
"ไม่ได้ดูใกล้ๆ มองแต่ไกล" หล่าหม่าดับมวนยาแล้วลุกขึ้น "ไปกันเถอะ ฉันพาไป"