ซ่งชิงหว่านเป็นคนจัดการเรื่องเข้าโรงเรียนอนุบาลให้ถังเปา
แถวกองทัพมีโรงเรียนอนุบาลดี ๆ อยู่แห่งหนึ่ง เดินจากเขตบ้านพักครอบครัวไปสิบนาทีก็ถึง ซ่งชิงหว่านไปลงทะเบียนให้เธอ ซื้อกระเป๋านักเรียนใบใหม่ กระติกน้ำใบใหม่ และรองเท้าใส่ในร่มใบใหม่
วันแรกที่ไปถังเปาตื่นเต้นเป็นพิเศษ
เธอสะพายกระเป๋าสีชมพูใบเล็ก ปอยผมสองปอยติดกิ๊บใหม่ จูงมือซ่งชิงหว่านเดินไปบนถนน พลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด
“คุณน้า โรงเรียนอนุบาลมีสไลเดอร์มั้ยคะ”
“มีจ้ะ”
“มีบ่อทรายมั้ยคะ”
“มีจ้ะ”
“มีเพื่อน ๆ มั้ยคะ”
ซ่งชิงหว่านยิ้ม “ต้องมีเพื่อน ๆ อยู่แล้วสิ ห้องหนึ่งก็ยี่สิบกว่าคนแล้ว”
“เยอะขนาดนั้น!” ถังเปากระโดดด้วยความดีใจ “ถังเปาจะได้มีเพื่อนเยอะแยะเลย!”
พอถึงหน้าโรงเรียนอนุบาล ครูหวังออกมาต้อนรับ เธอเป็นคุณครูผู้หญิงวัยสามสิบต้น ๆ หน้ากลม ยิ้มแล้วดูอบอุ่นเป็นพิเศษ
“นั่นถังเปาใช่ไหมคะ อุ๊ยตาย ตัวจริงน่ารักจัง!”
ถังเปาหลบไปอยู่หลังขาซ่งชิงหว่าน โผล่หัวเล็ก ๆ ออกมาครึ่งหนึ่งมองครูหวัง
ซ่งชิงหว่านลูบหัวเธอ “เรียกคุณครูสิ”
“สวัสดีค่ะ...คุณ...คุณครูหวัง” ถังเปาพูดเสียงเบา
ครูหวังย่อตัวลงยื่นมือให้ “ถังเปาเข้าไปกับคุณครูนะลูก ข้างในมีเพื่อน ๆ รอเล่นด้วยเยอะเลย”
ถังเปาหันกลับมามองซ่งชิงหว่าน ซ่งชิงหว่านผงกหัวให้ “ไปเถอะ คุณน้าจะมารับตอนบ่าย”
ถังเปาคิดนิดหน่อย แล้วปล่อยมือจากซ่งชิงหว่าน เดินไปจับนิ้วมือครูหวังไว้ เดินไปได้สองก้าวก็หันมา “คุณน้าต้องมารับถังเปานะคะ!”
“ต้องมาสิ”
“เกี่ยวก้อย!”
ซ่งชิงหว่านเดินเข้าไปเกี่ยวก้อยกับเธอ ถังเปาจึงวางใจเดินตามครูหวังเข้าประตูไป