หลินเยว่พาทีมค้นหาโดยสารรถไฟสองวัน แล้วต่อรถอีกหกชั่วโมง ถึงได้มาถึงอำเภอเล็กใกล้พิกัดในแดนตะวันออกเฉียงเหนือ
อำเภอเล็กไม่ใหญ่โตนัก อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมของต้นสน
คนที่มารับคือเจ้าหน้าที่ฝ่ายกำลังพลประจำท้องที่คนหนึ่ง นามสกุลหยาง เด็กหนุ่มอายุเพิ่งยี่สิบต้นๆ ขับรถจี๊ปกึ่งเก่ามาคอยรับ
"หัวหน้าหลิน พวกเราได้รับคำสั่งจากเบื้องบนแล้ว จะให้ความร่วมมือเต็มที่ ก็แค่ตำแหน่งนั้นมันห่างไกลจริงๆ ทางลำบาก" เสี่ยวหยางเอ่ยพลางขับรถไป
หลินเยว่นั่งข้างคนขับ มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นขุนเขาเป็นทิวแถว จึงถามว่า "ผู้เชี่ยวชาญธรณีวิทยามาถึงหรือยัง"
"ถึงแล้วๆ ศาสตราจารย์เฉียนมาถึงตั้งแต่เมื่อวาน รออยู่ที่หอพักรับรองครับ"
ศาสตราจารย์เฉียนเป็นผู้เชี่ยวชาญธรณีวิทยาที่กองทัพเชื้อเชิญมาเป็นพิเศษ อายุราวหกสิบปี ผมเป็นสีดอกเลา สวมแว่นตาหนาเตอะราวกับก้นขวด มองดูคล้ายครูมัธยมปลดเกษียณ ทว่าอีกฝ่ายคือผู้ทรงคุณวุฒิระดับแนวหน้าในแวดวงธรณีวิทยาถ้ำของประเทศ
เมื่อพบกันในหอพักรับรอง ศาสตราจารย์เฉียนกำมือของหลินเยว่พลางว่า "หัวหน้าหลิน กระผมได้ดูเอกสารพิกัดที่พวกคุณส่งให้แล้ว แถบนั้นกระผมเคยสำรวจธรณีวิทยามาก่อน โครงสร้างชั้นหินใต้พื้นดินละแวกนั้นซับซ้อนมาก ชั้นหินปูนพัฒนาเต็มที่ มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีระบบถ้ำหินปูนขนาดใหญ่"