ขาของเสิ่นเป่ยชวนฟื้นตัวได้เกือบหมดแล้ว
เวลาเดินแทบไม่เจ็บแล้ว แค่ยังออกกำลังกายหนัก ๆ ไม่ได้ วิ่งก็ยังไม่ค่อยดีนัก หมอทหารบอกว่าพักอีกสองเดือนก็จะกลับมาฝึกร่างกายได้ตามปกติ
วันนั้นลู่เจิงมาหาเขา
ไม่ใช่แวะมาเยี่ยม แต่มาเรื่องงาน ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องทำงานของลู่เจิง
“หน่วยทหารถามว่าเธอจะเอายังไงต่อไป” ลู่เจิงเลื่อนเอกสารมาตรงหน้า “มีสองทางเลือก หนึ่ง กลับเข้าประจำการ กลับไปที่กองพลรบพิเศษ สอง ย้ายไปทำงานพลเรือน”
เสิ่นเป่ยชวนมองเอกสารนั่นแต่ไม่ได้หยิบ
“คิดยังไงบ้าง” ลู่เจิงถาม
“ผมยังกลับไปกองพลรบพิเศษได้เหรอ ขาผมยังแบบนี้”
“หมอบอกว่าพอหายแล้วก็ไม่มีผลอะไร พื้นฐานร่างกายเธอดีอยู่แล้ว ฟื้นฟูให้กลับมาได้ไม่ยาก”
เสิ่นเป่ยชวนเงียบไปครู่หนึ่ง
เมื่อก่อนเขาไม่ต้องคิดเลย กองพลรบพิเศษน่ะคือชีวิตเขา จะให้ออกจากที่นั่นก็เหมือนจะเอาชีวิตเขาเหมือนกัน
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
เขาคิดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “พี่เจิง ผมอยากบอกอะไรสักอย่าง”
“ว่าเลย”
“โครงการ ‘เส้นทางกลับบ้านของวีรชน’ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
ลู่เจิงเลิกคิ้ว “เฉิงเยี่ยนชิวกำลังดูแลงานต่อเนื่องอยู่ สามสิบหกพิกัดเสร็จไปแล้ว แต่ยังมีงานเกี่ยวเนื่องอีกเยอะ เธอถามทำไม”