วันเกิดอายุครบสี่ขวบของถังเปา เสิ่นเป่ยชวนตื่นเช้ากว่าใคร
ตีห้ากว่า ๆ เขาก็ลุกจากเตียง คลำทางไปห้องครัวตอนฟ้ายังมืด ซ่งชิงหว่านตื่นตอนหกโมง ตกใจแทบตาย เห็นเขาสวมผ้ากันเปื้อนยืนหน้าเตา ตรงหน้ามีแป้ง ไข่ เนย กองพะเนิน
“คุณทำอะไรน่ะ”
“ทำเค้ก”
“คุณทำเค้กเป็นเหรอ”
“ไม่เป็น ดูคลิปมา”
ซ่งชิงหว่านอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของเขา ก็กลืนคำพูดลงคอไป
“งั้นคุณทำเถอะ ถ้าอยากให้ช่วยก็เรียกนะ”
“ไม่ต้อง ผมทำเอง”
เสิ่นเป่ยชวนคนนี้ ถ้าเป็นเรื่องรบ ฝีมือเข้าขั้นเทพ แต่เรื่องทำครัวนี่ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงทำเค้ก
เขาเริ่มจากร่อนแป้งสามรอบ ปรากฏว่ากระชอนมันเล็กเกินไป แป้งเลยอุดตัน ออกแรงตบทีเดียว แป้งระเบิดใส่หน้าเต็ม ๆ ตอนตอกไข่ เปลือกไข่ตกลงไปในชามสองครั้ง ใช้ตะเกียบคีบอยู่พักใหญ่ ตอนตีครีมก็ลืมใส่น้ำตาล เลยออกมาเป็นครีมรสเค็ม ต้องทิ้งแล้วทำใหม่
ซ่งชิงหว่านนั่งแกล้งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น แต่ที่จริงเอาแต่แอบฟังความเคลื่อนไหวในครัว เธอได้ยินเสียงครางในลำคอหลายหนกับอีกประโยคหนึ่งว่า “อะไรวะเนี่ย” เกือบจะหลุดขำแล้ว
ลุกลี้ลุกลนอยู่กว่าสองชั่วโมง ในที่สุดเค้กก็ออกจากเตาอบ
เสิ่นเป่ยชวนมองของสิ่งนั้น สีหน้าค่อนข้างซับซ้อน
เดิมทีเขาอยากทำเป็นรูปกระต่าย เพราะถังเปาชอบกระต่าย แต่ครีมทาไม่ค่อยเสมอกัน หูกระต่ายข้างหนึ่งเบี้ยว ตาที่ใช้ช็อกโกแลตซอสแต้มก็ไม่เท่ากันสักข้าง ดูโดยรวมแล้วเหมือนกบที่ถูกรถทับมากกว่า