วันที่ติดป้ายสำนักงานโครงการ ไม่มีพิธีรีตองอะไรเลยสักอย่าง
ก็แค่ตึกสามชั้นไม่เด่นหลังหนึ่งด้านหลังเขตทหาร หักซ้ายที่ชั้นสองห้องแรก บนประตูติดแผ่นทองเหลืองจารึกอักษร “สำนักงานโครงการเส้นทางกลับบ้านของวีรชน” แปดตัว
ตอนเสิ่นเป่ยชวนไปถึง เฉิงเยี่ยนชิวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
เธอกำลังนั่งยองๆ จัดเรียงกล่องเอกสารอยู่บนพื้น พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้นยิ้มอ่อนๆ “ผู้พันเสิ่น ยินดีต้อนรับเข้าทำงานค่ะ”
เสิ่นเป่ยชวนกวาดตามองรอบหนึ่ง โต๊ะสามตัว คอมสองเครื่อง ตู้หนังสือใหญ่หนึ่งตู้ ไวท์บอร์ดหนึ่งแผ่น
“แค่นี้เองเหรอ”
“แค่นี้แหละ” เฉิงเยี่ยนชิวปัดฝุ่นที่กางเกงแล้วลุกขึ้น “งบประมาณที่เบื้องบนจัดสรรมามีจำกัด แต่ก็พอแล้ว เราไม่ได้จะเล่นใหญ่”
เสิ่นเป่ยชวนไม่พูดอะไร แขวนเสื้อนอกไว้พนักเก้าอี้แล้วนั่งลง เก้าอี้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด คงเป็นของเก่าแน่
“คนอื่นล่ะ”
“ใกล้แล้ว วันนี้วันแรกมารายงานตัว ฉันนัดพวกเขาไว้เก้าโมง”
สิ้นเสียง ประตูก็ถูกผลักออก
คนที่เข้ามาเป็นหนุ่มน้อยอายุเพิ่งยี่สิบต้นๆ ทรงผมเกรียน แว่นตา สูงโปร่ง มีโน้ตบุ๊กหนีบอยู่ใต้รักแร้
“รายงานตัว!” เขายืนตรงแข็งทื่อ “ร้อยตรีซุนจื้อหมิง จบเอกคอมพิวเตอร์ องค์กรจัดสรรให้มาประจำสำนักงานโครงการเส้นทางกลับบ้านของวีรชนครับ”
เฉิงเยี่ยนชิวชี้ไปทางเสิ่นเป่ยชวน “นี่ผู้พันเสิ่น หัวหน้าโดยตรงของเธอ”
ซุนจื้อหมิงตาเป็นประกาย “ผู้พันเสิ่น! ยินดีที่ได้พบท่าน! ผมเคยอ่านรายงานภายในของท่าน เจ๋งมาก! คนเดียวใช้เวลาสามปีหาพิกัดได้สามสิบหกแห่ง ตอนอ่านผมรู้สึกเลือดสูบฉีดเลย”
เสิ่นเป่ยชวนโดนชมจนออกอาการเก้อๆ “นั่งเถอะ ไม่ต้องยืน”
ซุนจื้อหมิงเพิ่งนั่งลง ประตูก็มีเสียงอีกครั้ง