เปิดเทอมเกรดสองแล้ว เริ่มหัดเขียนเรียงความกันแล้ว
ที่จริงก็ไม่เชิงเป็นเรียงความจริงจังอะไร แค่ข้อความสั้น ๆ หนึ่งสองร้อยคำ ครูหลินบอกว่าเรียกว่า "การเขียนบรรยายภาพฉบับอัปเกรด"
หัวข้อวันนี้เขียนไว้บนกระดานดำ: คนที่ฉันชื่นชมที่สุด
ครูหลินยืนอยู่บนแท่นพูดว่า "ทุกคนลองคิดดูนะ คนที่เธอชื่นชมที่สุดคือใคร? จะเป็นคุณพ่อคุณแม่ จะเป็นคุณครู หรือจะเป็นคนที่เธอเห็นในโทรทัศน์ในหนังสือก็ได้ คิดได้แล้วก็เขียน ไม่ต้องยาวมาก เขียนให้ชัดเจนว่าทำไมถึงชื่นชมเขาก็พอ"
ฟางเสี่ยวเล่อยกมือ "คุณครูครับ! เขียนกี่คำครับ?"
"หนึ่งร้อยคำขึ้นไปก็พอ เขียนได้เยอะกว่าก็ยิ่งดี"
ฟางเสี่ยวเล่อถอนหายใจโล่ง "งั้นก็ดีครับ"
อันโน้มตัวมาถามถังเปาเสียงเบา "เธอเขียนใครน่ะ?"
ถังเปาคิดครู่หนึ่ง "เขียนพ่อฉัน"
อันบอกว่า "ฉันก็เขียนพ่อฉัน"
เด็กหญิงสองคนสบตากันแล้วยิ้ม
ถังเปาหยิบดินสอขึ้นมาเริ่มเขียน
เธอเขียนช้ามาก ทีละขีดทีละเส้น ตัวหนังสือบางตัวเขียนไม่เป็นก็ใช้พินอินแทน
ในห้องเรียนเงียบสงัด เหลือแต่เสียงดินสอเขียนบนกระดาษดังกรุบกรับ
ยี่สิบนาทีต่อมาครูหลินบอกว่าหมดเวลา ให้ทุกคนส่งมาได้
ถังเปามองดูสิ่งที่ตัวเองเขียน แล้วเติมไปอีกประโยค จากนั้นปิดสมุดส่ง
บ่ายเลิกเรียนแล้ว ครูหลินตรวจการบ้าน
เด็กส่วนใหญ่เขียนตามแบบแผน เขียนถึงแม่มากที่สุด ทำกับข้าวบ้าง ดูแลตัวเองยามป่วยบ้าง ก็เป็นแนวนี้กันทั้งนั้น เขียนถึงพ่อก็มีสองสามคน ฟางเสี่ยวเล่อเขียนว่าพ่อเขา "ซ่อมโทรทัศน์เป็น" ครูหลินอ่านแล้วขำไม่หยุด
พอเปิดมาถึงของถังเปา เธอเหลือบมองตามความเคยชิน เตรียมจะตรวจแล้วให้ดีเด่นอย่างรวดเร็ว
แล้วมือเธอก็ชะงัก
เธอหยิบสมุดขึ้นมาใกล้ ๆ ค่อย ๆ อ่านทีละคำ
"คนที่ฉันชื่นชมที่สุดคือพ่อฉัน พ่อฉันเพื่อช่วยผู้คนมากมายหาทางกลับบ้านต้องเดินอยู่ในป่าเขาลำเนาไพรคนเดียวถึงสามปี ท่านบาดเจ็บหลายหนแต่ไม่เคยพูดว่าเจ็บ ท่านสอนเพลงฉันสามสิบหกเพลง ในแต่ละเพลงล้วนมีความลับซ่อนอยู่ ฉันเอาความลับพวกนั้นไปบอกพวกคุณลุงที่ใส่เสื้อเขียว พวกเขาก็ไปตามคนที่หลงทางกลับมาได้ พ่อฉันบอกว่าทำความดีไม่ต้องให้ใครรู้ แต่ฉันก็ต้องเขียนออกมา เพราะฉันภาคภูมิใจมาก"