ครูหลินกลับมาถึงห้องทำงานในวันนั้น ทั้งบ่ายจิตใจก็ล่องลอยไม่เป็นตัวของตัวเอง
ครูหลิวที่อยู่กลุ่มเดียวกันถามเธอถึงสองครั้งว่า “เป็นอะไร” เธอก็บอกว่าไม่เป็นไร
หลังเลิกงานเธอไม่ได้กลับบ้านตรง ๆ แต่เปิดคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน
เธอค้นหาคำว่า “สารคดีเส้นทางกลับบ้านของวีรชน”
สารคดีเรื่องนี้เธอเคยดูครั้งหนึ่งเมื่อก่อน ตอนนั้นโรงเรียนให้ครูทุกคนดูเพื่อเรียนรู้ เธอดูแล้วรู้สึกซาบซึ้งดี แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษ
ตอนนี้เธอเปิดดูอีกครั้ง
ดูตั้งแต่ต้นจนจบ
เห็นภาพทีมค้นหาขุดโครงกระดูกบนภูเขาหิมะ เธอก็นึกถึงประโยคในเรียงความของถังเปาที่ว่า “คนหนึ่งคนเดินอยู่ในภูเขาใหญ่สามปี”
เห็นภาพญาติของวีรชนผู้พลีชีพทรุดลงร้องไห้เมื่อได้รับแจ้งข่าว เธอก็นึกถึงความสุขุมและเป็นผู้ใหญ่เกินวัยที่ถังเปาแสดงออกในห้องเรียนอยู่เสมอ
เห็นภาพสุดท้าย
มือเล็ก ๆ คู่หนึ่ง กำลังวาดรูป
บนกระดาษวาดรูปคนตัวเล็ก ๆ ใส่เสื้อสีเขียวจำนวนมาก บนหัวของคนตัวเล็กแต่ละคนมีดาวหนึ่งดวง ข้าง ๆ มีตัวหนังสือหวัด ๆ เขียนว่า “พวกพ้องกลับบ้านแล้ว”
ครูหลินจ้องมองมือนั่นอยู่นาน
ข้างนิ้วก้อยมือขวา มีไฝเล็ก ๆ อยู่หนึ่งจุด
เธอหลับตานึกถึงมือของถังเปา
ใช่แล้ว เหมือนเปี๊ยบเลย
ครูหลินปิดคอมพิวเตอร์ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ่งไปนานทีเดียว
สามขวบครึ่ง
เด็กหญิงสามขวบครึ่ง แบกกระเป๋านักเรียนเดินเข้าไปในเขตบ้านพักทหาร แล้วอ้าปากร้องเพลง 36 เพลงที่ซ่อนพิกัดไว้
และเด็กหญิงคนนั้น ตอนนี้นั่งอยู่ในห้องเรียนของเธอทุกวัน ทำการบ้าน กินขนม ทะเลาะกับฟางเสี่ยวเล่อ จูงมืออันไปเข้าห้องน้ำเหมือนเด็กคนอื่น ๆ
ถ้าไม่ใช่เรียงความวันนี้ เธอคงไม่มีทางเชื่อมโยงภาพสองภาพนี้เข้าด้วยกัน
ครูหลินนั่งอยู่ในห้องทำงานจนฟ้ามืดถึงกลับบ้าน
กลับถึงบ้านสามีถามว่าวันนี้กลับดึกทำไม เธอบอกว่าตรวจการบ้านช้าไปหน่อย