ลู่เจิงกลับถึงบ้านตอนเกือบสี่ทุ่ม
ไฟในห้องนั่งเล่นยังสว่าง ซ่งชิงหว่านนั่งรอเขาอยู่บนโซฟา บนโต๊ะกาแฟข้างๆ มีชามบะหมี่ที่เย็นชืดวางอยู่
“กลับมาแล้วเหรอ” ซ่งชิงหว่านเงยหน้าขึ้นมองเขา
ลู่เจิงเปลี่ยนรองเท้า สายตามองกวาดไปทางห้องนอนก่อน
ซ่งชิงหว่านเข้าใจความหมายของเขา “หลับแล้ว แปดโมงครึ่งก็หลับแล้ว วันนี้เล่นที่โรงเรียนอนุบาลจนเพลีย กลับมาอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวลงนอนเลย”
ลู่เจิงพยักหน้า เดินย่องเบาๆ ไปที่ประตูห้องนอน แง้มประตูออกนิดหนึ่ง
ไฟดวงเล็กในห้องส่องแสงสีเหลืองนวลอุ่น ถังเปาหดตัวอยู่ในผ้าห่มผืนน้อย ตะแคงข้างหลับสนิท แก้มน้อยอิ่มยุ้ย ปากอ้าเล็กน้อย มือน้อยยื่นออกมาจากผ้าห่ม กำป้ายชื่อทหารเก่าๆ ไว้แน่น
ป้ายชื่อทหารนั้นเธอไม่มีวันปล่อยมือ กลางวันก็พกไว้ในกระเป๋า กลางคืนก็กำไว้ในมือ
ลู่เจิงมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ปิดประตู
กลับมาที่ห้องนั่งเล่น เขานั่งลงข้างซ่งชิงหว่าน รับชามบะหมี่เย็นนั่นมา ไม่รังเกียจว่ามันเย็น ใช้ตะเกียบตะกุยกิน
ซ่งชิงหว่านจับสังเกตสีหน้าของเขาตลอด
เธอรู้จักลู่เจิงมาสิบกว่าปีแล้ว สีหน้าแบบไหนของผู้ชายคนนี้หมายความว่าอะไร เธอรู้ดีแก่ใจ วันนี้มุมปากของเขา รอยย่นตรงหางตา จังหวะการหายใจ ล้วนไม่เหมือนเคย