เช้าวันรุ่งขึ้นถังเปาตื่นเช้าเป็นพิเศษ
ซ่งชิงหว่านยังไม่ทันตื่น ก็ได้ยินเสียงดังโครมครามในห้องนั่งเล่น เธอรีบออกไปดู เห็นถังเปาคลานลงจากเตียงเองแล้ว กำลังเขย่งปลายเท้าคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะ
“ตายแล้ว ทำไมไม่เรียกน้าล่ะ” ซ่งชิงหว่านรีบเข้าไปยื่นแก้วน้ำให้
ถังเปาเงยหน้าตัวน้อย ดื่มน้ำครึ่งแก้วรวดเดียวด้วยเสียงอึกอัก แล้วเช็ดปากพูดว่า “น้าหว่าน วันนี้พี่เยี่ยนชิวมาไหมคะ”
“มาจ้ะ กินข้าวเช้าเสร็จก็มา เป็นอะไรไป”
“ถังเปาจะร้องเพลง!” ดวงตาของถังเปาเป็นประกายสดใส “วันนี้ถังเปาจะร้องหลายเพลง!”
ซ่งชิงหว่านอุ่นนมกับไข่นึ่งให้เธอ ถังเปากินเร็วมาก ปากเปื้อนนมรอบหนึ่งก็ไม่ยอมเช็ด
“ค่อย ๆ กินสิ ไม่มีใครแย่งหนูสักหน่อย”
“แต่ถังเปารีบนี่คะ” ถังเปาตักไข่นึ่งเข้าปากสองคำ เสียงอู้อี้ “ถังเปาอยากร้องให้เสร็จเร็ว ๆ คุณพ่อรอถังเปาอยู่”
ซ่งชิงหว่านใจหายวาบ แต่ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า ยิ้มแล้วเช็ดปากให้เธอ
เก้าโมงกว่าเฉิงเยี่ยนชิวก็มาถึง วันนี้เธอใส่ชุดลำลอง มือถือถุงสตรอว์เบอร์รี
ถังเปอเห็นสตรอว์เบอร์รีตาก็เป็นประกาย วิ่งเข้าไปกอดขาเฉิงเยี่ยนชิว “พี่! สตรอว์เบอร์รี!”
“ล้างมือก่อน” เฉิงเยี่ยนชิววางสตรอว์เบอร์รีบนโต๊ะกาแฟ นั่งยอง ๆ บีบแก้มน้อย ๆ ของเธอ “วันนี้สดชื่นจังเลยนะ”
“วันนี้ถังเปาจะร้องเพลง!” ถังเปายื่นสามนิ้วออกมา “ร้องสามเพลง!”
เฉิงเยี่ยนชิวมองซ่งชิงหว่านแวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้าน้อย ๆ ให้เธอ หมายความว่ายังไม่ได้บอกเธอ