บ่ายวันพุธ เสิ่นเป่ยชวนได้รับสายจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
“ขอเรียนถามว่าใช่สหายเสิ่นเป่ยชวนหรือเปล่า”
“ใช่ครับ คุณคือใคร”
“ฉันเป็นแม่ของเหอเสี่ยวปิง ชื่อหลิวหมิน วันอาทิตย์เสี่ยวปิงได้ไปกินข้าวที่บ้านคุณ ฉันอยากขอบคุณคุณด้วยตัวเอง ไม่ทราบว่าคุณสะดวกเมื่อไหร่”
เสิ่นเป่ยชวนบอกว่าบ่ายวันศุกร์เขาไม่มีสอน นัดเจอกันที่ร้านน้ำชาใกล้เขตทหารได้
บ่ายสองวันศุกร์ เสิ่นเป่ยชวนมาถึงร้านน้ำชา หลิวหมินมาถึงก่อนแล้ว
หญิงวัยสามสิบต้นๆ สวมเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าเรียบๆ รวบผมต่ำหางม้า ดูโดยรวมแล้วสะอาดเรียบร้อย แต่ริ้วรอยอ่อนล้าที่หางตาเก็บไม่อยู่
“สหายเสิ่น ขอบคุณที่ยอมมาพบฉัน”
เสิ่นเป่ยชวนนั่งลง โบกมือ “เรียกพี่เสิ่นก็พอครับ ไม่ต้องเกรงใจ”
หลิวหมินยิ้มแต่ว่ารอยยิ้มนั้นจางมาก อยู่ได้ไม่กี่วินาที
“วันนั้นที่เสี่ยวปิงกลับบ้าน ฉันถามเขาว่าวันเสาร์ไปไหนมา ปกติเขาไม่เคยบอกอะไรฉันเลย แต่วันนั้นเขากลับพูดออกมาเอง เขาบอกว่าไปบ้านถังเปา บอกว่าพ่อของถังเปาคุยกับเขาเรื่องสามโลก บอกว่าคุณอาเอ๋อทำหมูแดงอร่อย”