เช้าวันเสาร์ถังเปาก็เริ่มวุ่นวายแล้ว
“พ่อ! เหอเสี่ยวปิงบอกว่าจะมาตอนบ่ายนะ! พ่อห้ามทำอาหารประหลาดตอนกลางวันนะ!”
เสิ่นเป่ยชวนโผล่หน้าออกจากห้องครัว “ฉันเคยทำอาหารประหลาดตอนไหนกัน”
“ครั้งก่อนที่พ่อทำซี่โครงเปรี้ยวหวานจนกลายเป็นซี่โครงไหม้เกรียม จะให้หนูเล่าใหม่อีกรอบไหมคะ”
เสิ่นเป่ยชวนหน้าดำคร่ำเครียด “นั่นมันอุบัติเหตุ”
ซ่งชิงหว่านเดินออกมาจากห้องนอนพลางหัวเราะ “พอได้แล้วน่า วันนี้ฉันจะเป็นแม่ครัวเอง พ่อของหนูเป็นลูกมือ วางใจเถอะ ไม่ทำให้เสียหน้าแน่”
ถังเปาถึงพยักหน้าอย่างพอใจ แล้ววิ่งกลับไปจัดห้องรับแขก เธอเอาขนมทั้งหมดบนโต๊ะกาแฟออกมาเรียง ยังตบหมอนอิงบนโซฟาให้ฟูขึ้นและจัดให้เรียบร้อย
เสิ่นเป่ยชวนมองเธอวิ่งวุ่นไปมา มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ
บ่ายสองโมง กริ่งประตูดัง
ถังเปากระโจนไปเปิดประตู เหอเสี่ยวปิงยืนอยู่หน้าประตู ใส่เสื้อยืดสีฟ้าที่ซักจนซีดเล็กน้อย ในมือกำถุงผลไม้แน่น ตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้
“มาแล้ว! เข้ามาเร็ว!” ถังเปาดึงแขนเขาลากเข้ามาในบ้าน
เหอเสี่ยวปิงถูกลากเข้ามาแล้วยืนนิ่งไม่ขยับตรงโถงทางเข้า ตาไม่รู้จะมองไปตรงไหน มือสองข้างบีบถุงผลไม้จนนิ้วขาวซีด
เสิ่นเป่ยชวนเดินออกจากห้องครัว ผ้ากันเปื้อนยังไม่ได้ถอด
“เหอเสี่ยวปิงใช่ไหม มาถึงแล้วก็นั่งตามสบายเลย ไม่ต้องเกร็ง”