คืนนั้นเฉิงเยี่ยนชิวนอนไม่หลับ
เธอพลิกแฟ้มประวัติของโจวเสี่ยวเหมยกับหลี่เจี้ยนจวินไปมาดูอยู่สามรอบ ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เจิงโทรศัพท์มาว่า “เรื่องคนของหน่วยค้นหาฉันจัดให้แล้ว ผู้เชี่ยวชาญการค้นหาพื้นที่สูง จ้าวกัง เคยปฏิบัติภารกิจบนพื้นที่สูงมาสี่ครั้ง มีประสบการณ์มากที่สุด เธอมาตอนบ่ายที่ห้องทำงานนะ จะได้คุยกับเขา”
“ได้ค่ะ”
บ่ายสองโมง เฉิงเยี่ยนชิวมาถึงห้องทำงานของลู่เจิงตรงเวลา
ข้างในมีคนนั่งอยู่แล้วคนหนึ่ง อายุราวสามสิบเจ็ดแปด ผิวคล้ำ รูปร่างกำยำล่ำสัน ใบหน้ามีร่องรอยถูกแดดเผาจากรังสียูวีบนที่สูงอย่างเห็นได้ชัด
ลู่เจิงแนะนำว่า “จ้าวกัง ร้อยเอก หัวหน้าหน่วยค้นหาพิเศษพื้นที่สูง ส่วนนี่คือเฉิงเยี่ยนชิว พันตรี นักวิจัยเอกสาร รับผิดชอบด้านวิเคราะห์ข่าวกรอง”
จ้าวกังลุกขึ้นจับมือกับเฉิงเยี่ยนชิว “พันตรีเฉิง”
“หัวหน้าจ้าว”
ลู่เจิงผายมือให้ทั้งคู่นั่งลง “สถานการณ์ให้เฉิงเยี่ยนชิวเป็นคนบอก เธอรู้ละเอียดที่สุด”
เฉิงเยี่ยนชิวเปิดโน้ตบุ๊ก โยนภาพขึ้นผนัง แผนที่แผ่นหนึ่งปรากฏขึ้น บนนั้นมีจุดพิกัดกำกับไว้
“พื้นที่เป้าหมาย ละติจูด 29.7 องศาเหนือ ลองจิจูด 91.2 องศาตะวันออก เขตที่สูงทิเบต ระดับความสูงประมาณห้าพันถึงห้าพันห้าร้อยเมตร จำนวนเป้าหมายห้าคน ระยะเวลาสูญหาย เดือนพฤศจิกายน ปี 1962”
จ้าวกังมองแผนที่พลางขมวดคิ้ว “แถวนั้นฉันเคยไปนะ ชั้นดินเยือกแข็งถาวรบวกกับธารน้ำแข็ง ภูมิประเทศเปลี่ยนแปลงทุกปี หกสิบสองปีแล้ว ถ้าถูกธารน้ำแข็งพัดพาเคลื่อนตำแหน่งไป การค้นหาจะยากมาก”
เฉิงเยี่ยนชิวบอกว่า “ความแม่นยำของพิกัดน่าจะค่อนข้างสูง คนที่ให้พิกัดมาตรวจสอบในพื้นที่แล้ว”