วันที่สองที่มาถึงทิเบต เฉิงเยี่ยนชิวก็รู้สึกเสียใจ
ไม่ใช่เสียใจที่มา แต่เสียใจที่ก่อนออกเดินทางไม่ได้กินโรดิโอลาอีกสักสองวัน
ปวดหัว
ปวดเหมือนมีคนเอาค้อนทุบที่ขมับทั้งสองข้างสลับกัน
หายใจก็ลำบาก ทุกย่างก้าวรู้สึกว่าปอดได้รับอากาศไม่ใช่อากาศ แต่เป็นสำลี ริมฝีปากเป็นสีม่วง เล็บเป็นสีเขียวคล้ำ ทั้งตัวเหมือนถูกดูดพลังไปครึ่งหนึ่ง
จ้าวกังเข้ามาพยุงเธอไว้ "ผู้พันเฉิง ยังไหวไหมครับ"
เฉิงเยี่ยนชิวกัดฟันพยักหน้า "ไหวค่ะ ไปต่อเถอะ"
จ้าวกังมองเธอแวบหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรอีก เขาพาคนขึ้นที่สูงมามากในชีวิต รู้ว่าใครฝืน ใครทนไหวจริง เฉิงเยี่ยนชิวเป็นพวกที่ร่างกายไม่ค่อยดีแต่จิตใจสู้ตาย คนแบบนี้ห้ามยังไงก็ไม่อยู่
หน่วยค้นหาหกคน ออกจากแคมป์ปีนขึ้นไปยังทิศทางของพิกัดจุดหมาย
ทางที่เดินไม่ใช่ทาง มีแต่เศษหินกับน้ำแข็งแหลม ๆ พื้นลื่น เดี๋ยวเดียวก็อาจไถลลงไปได้ ลมพัดจนหน้าเจ็บ ถึงจะเป็นเดือนกรกฎาคม แต่ที่ระดับความสูงนี้ สิ่งที่รับรู้ได้มีเพียงความหนาวเย็นเสียดกระดูก
เฉิงเยี่ยนชิวห่อตัวด้วยเสื้อขนเป็ด ผ้าพันคอรัดแน่น เผยให้เห็นเพียงดวงตาทั้งสองข้าง ถึงอย่างนั้น ขนตาก็มีน้ำค้างแข็งบาง ๆ เกาะอยู่ชั้นหนึ่ง
เดินไปได้สามชั่วโมง เสี่ยวจางลูกทีมก็หายใจหอบแรงแล้วพูดว่า "หัวหน้าจ้าว มาตรวัดความสูงแสดงห้าพันสองแล้วครับ"
จ้าวกังเงยหน้าขึ้นมองภูมิประเทศเบื้องหน้า "พิกัดน่าจะอยู่แถวธารน้ำแข็งที่อยู่ข้างหน้านั่นแหละ อดทนอีกหน่อย"