ถังเปาวันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เหตุผลง่ายนิดเดียว ซ่งชิงหว่านพาเธอไปเดินห้าง แล้วซื้อกระโปรงใหม่ให้หนึ่งตัว
พื้นขาว พิมพ์ลายสตรอว์เบอร์รีลูกเล็กเต็มไปหมด ชายกระโปรงยังมีระบายลูกไม้เป็นชั้น ๆ ถังเปาใส่แล้วหมุนตัวหน้ากระจกสามรอบ หมุนจนชายกระโปรงพลิ้วขึ้น ตัวเองก็หัวเราะคิกคัก
"น้า!สวยไหม!"
"สวยสิ ถังเปาของเราสวยที่สุดเลย"
"งั้นถังเปาใสกระโปรงนี้ไปหาพี่เยี่ยนชิววันนี้เลยนะ!"
"ได้สิ พี่เดี๋ยวก็มาแล้ว"
ตอนที่เฉิงเยี่ยนชิวมาถึง ในมือยังหิ้วขนมปังกรอบรสสตรอว์เบอร์รีอยู่หนึ่งถุง ตอนนี้เธอมาหาถังเปาทุกวัน บางครั้งก็คอยชี้แนะให้เธอร้องเพลง แต่ส่วนใหญ่ก็แค่เล่นเป็นเพื่อนเธอเฉย ๆ
พอประตูเปิด ถังเปาก็พุ่งเข้ามาเหมือนลูกกระสุนน้อย ๆ
"พี่!พี่ดูนี่สิ!"
เธอยืนอยู่ตรงหน้าเฉิงเยี่ยนชิว มือเล็ก ๆ ทั้งสองจับชายกระโปรงกางออกไปด้านข้าง แล้วหมุนตัวอยู่กับที่หนึ่งรอบ
"สวยไหม สวยไหม?"
เฉิงเยี่ยนชิวนั่งยองลง ดวงตายิ้มจนโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว: "ว้าว ถังเปาวันนี้เป็นเจ้าหญิงสตรอว์เบอร์รีน้อยเหรอจ๊ะ?"
"ใช่แล้ว!เจ้าหญิงสตรอว์เบอร์รี!" ถังเปาได้ใจสุด ๆ
"เจ้าหญิงอยากกินขนมปังกรอบรสสตรอว์เบอร์รีไหมจ๊ะ?" เฉิงเยี่ยนชิวเขย่าถุงไปมา
ตาของถังเปาเป็นประกาย ยื่นมือไปคว้า เฉิงเยี่ยนชิวยกขึ้นสูงอีกนิด ถังเปาเขย่งปลายเท้ากระโดดสองทีถึงจะคว้าได้ กอดไว้ในอ้อมแขน หัวเราะจนเห็นฟันเม็ดข้าวสองซี่
"ขอบใจพี่!"
"ไม่เป็นไรจ้ะ"
ถังเปากอดขนมปังกรอบวิ่งไปนั่งบนโซฟาอย่างดี แกะชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก เคี้ยวไปพลางก็พูดขึ้นมาทันที: "พี่ ถังเปาร้องเพลงให้พี่ฟังดีไหม? เป็นของขอบคุณ!"
ใจของเฉิงเยี่ยนชิวกระตุกวูบ
เธอไม่ได้แสดงออกมา สีหน้ายังยิ้มแย้มอยู่ เดินไปนั่งข้าง ๆ ถังเปา: "ดีจ้ะ ถังเปาอยากร้องเพลงไหน?"
"ร้องเพลงใหม่!เพลงที่สี่ที่พ่อสอน!"
เฉิงเยี่ยนชิวกดสวิตช์เครื่องบันทึกเสียงในกระเป๋าอย่างแนบเนียน
"โอเค ถังเปาร้องเลย พี่ฟังอยู่"
ถังเปาเคี้ยวขนมปังกรอบในปากจนหมดแล้วกลืนลงไป กระแอมเสียงดังอย่างจริงจัง เธอเลียนแบบคนร้องเพลงในทีวี วางมือทั้งสองไว้บนเข่า นั่งตัวตรงเชียว