ถังเปาเลื่อนชั้นสู่อนุบาลสามแล้ว
เรื่องนี้เธอตื่นเต้นมาตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านี้ ทุกคืนก่อนนอนต้องพูดซ้ำ ๆ ว่า "พ่อคะ ถังเปากำลังจะเป็นเด็กอนุบาลสามแล้วนะ อนุบาลสาม!"
"รู้แล้ว ๆ ถังเปาของเราน่ะโตเป็นสาวแล้ว"
"ใช่แล้ว! อนุบาลสามหัดเขียนหนังสือได้แล้วนะ ถังเปาอยากเขียนคำว่า 'ถังเปา' เป็น"
"หนูหัดเขียนคำว่า 'เสิ่น' ให้ได้ก่อนเถอะ"
"'เสิ่น' ยากมากเลย สามแต้มน้ำมีหลายขีดจัง"
"แล้วถังเปาจะไหวเหรอ"
"ไหวสิ!" ถังเปาพยักหน้าแรง ๆ เปียเล็ก ๆ แก่งไปมา
ใช่แล้ว เปียเล็ก ๆ
ตอนนี้ถังเปาไม่เกล้าจุกเล็ก ๆ แล้ว แต่เปลี่ยนเป็นเปียเล็ก ๆ สองข้างแทน ซ่งชิงหว่านเป็นคนถักให้ทุกเช้า และติดกิ๊บสตรอว์เบอร์รีเล็ก ๆ สองตัว
ครั้งแรกที่เสิ่นเป่ยชวนเห็นทรงผมใหม่ของเธอ เขายืนอึ้งไปนาน
"พ่อคะ ทำไมมองถังเปาตลอดเลย"
"เปล่าหรอก แค่รู้สึกว่าหนูโตเป็นสาวแล้ว"
"ก็โตแล้วนี่นา"
โตขึ้นจริง ๆ ตัวสูงขึ้นกระจุกนึง แก้มยุ้ยทารกน้อยลงนิดหน่อย ใบหน้าชัดเจนขึ้น ดูเหมือนเขาตอนหนุ่ม ๆ เข้าไปทุกที โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ทั้งแจ่มใสทั้งดื้อรั้น
วันเปิดเทอมวันแรก เสิ่นเป่ยชวนไปส่งเธอที่ห้องเรียนใหม่