ถังเปาร้องเพลงสามสิบหกเพลงจบแล้ว พิกัดก็รวบรวมได้ครบถ้วน
แต่งานของสำนักงานโครงการ "เส้นทางกลับบ้านของวีรชน" เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
เสี่ยวซุนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เคาะแป้นพิมพ์ดังเปาะแปะ หน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลมากมาย เสิ่นเป่ยชวนถือถ้วยชาเดินเข้ามา เหลือบมองหน้าจอของเขา
"ตอนนี้ในฐานข้อมูลมีกี่รายการแล้ว"
เสี่ยวซุนขยับแว่น "ถึงเมื่อเช้านี้ สามร้อยสิบเจ็ดรายการครับ"
"ที่มีประโยชน์ล่ะ"
"คัดกรองเบื้องต้นแล้ว น่าจะมีราวร้อยยี่สิบรายการที่มีมูลค่า ที่เหลือข้อมูลคลุมเครือเกินไป หรือไม่ก็ไม่ตรงกับข้อเท็จจริงชัดเจน"
เสิ่นเป่ยชวนพยักหน้า วางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้าง ๆ แล้วดึงเก้าอี้มานั่ง
"แหล่งที่มาจากช่องทางไหนบ้าง"
เสี่ยวซุนเปิดตารางสถิติ "สายด่วนร้องเรียนมีมากที่สุด ประมาณร้อยห้าสิบสาย รองลงมาเป็นบันทึกผู้สูญหายที่หอจดหมายเหตุต่าง ๆ รวบรวมไว้ แปดสิบกว่ารายการ ทหารผ่านศึกที่ติดต่อเราเอง สี่สิบกว่ารายการ แล้วก็สำนักงานบันทึกประวัติศาสตร์ท้องถิ่น นักประวัติศาสตร์การทหารสมัครเล่น รวมยิบย่อยสามสี่สิบรายการ"
เสิ่นเป่ยชวนมองตัวเลขพวกนั้น พลันเงียบไปครู่หนึ่ง
เฉิงเยี่ยนชิวเดินมาจากห้องทำงานข้าง ๆ ในมือถือแฟ้มเอกสารปึกหนึ่ง ตอนนี้เธอรวบผมเป็นหางม้า สวมเครื่องแบบทหาร แลดูกระฉับกระเฉงกว่าหลายปีก่อนมาก
"ผู้พันเสิ่นคะ นี่เป็นเบาะแสใหม่ยี่สิบสามเรื่องที่ได้รับในสัปดาห์นี้ ดิฉันจัดหมวดหมู่เบื้องต้นให้แล้ว" เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ "ประเภทเอ คือมีจุดหมายชัดเจน สั่งการค้นหาได้เลย สี่เรื่อง ประเภทบี เกี่ยวข้องกับคดีที่อาจผิดพลาดหรือไม่เป็นธรรม ต้องตรวจสอบเชิงลึก สองเรื่อง ประเภทซี ข้อมูลคลุมเครือต้องยืนยันเพิ่มอีกสิบเจ็ดเรื่อง"