บ่ายสามโมงครึ่งของวันนั้น เสิ่นเป่ยชวนกำลังตรวจสอบแผนการค้นหาใหม่ในห้องทำงาน
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เบอร์มาจากกานซู่ เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะกดรับ
"ฮัลโหล?"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้น ปนกับเสียงสะอื้น
"ผู้พันเสิ่น... ดิฉันเอง เฉินเสี่ยวหง"
ปากกาในมือเสิ่นเป่ยชวนหยุดนิ่ง
เฉินเสี่ยวหง พี่สาวของเฉินเว่ยกั๋ว ญาติของวีรชนผู้พลีชีพคนแรกที่ถูกพบ
"ครับ พี่เสี่ยวหง มีอะไรหรือเปล่า?"
"แม่... แม่ของดิฉันจากไปแล้ว"
มือของเสิ่นเป่ยชวนกำโทรศัพท์แน่นขึ้น
"จากไปเมื่อเช้านี้ค่ะ ไปอย่างสงบ เหมือนหลับไป"
เสียงของเฉินเสี่ยวหงขาด ๆ หาย ๆ เธอร้องไห้ไปพลางพูดไป "เมื่อคืนท่านยังคุยกับดิฉันอยู่เลย บอกว่าวันนี้อยากกินบะหมี่ ดิฉันก็บอกว่าได้ จะรีดเส้นให้พรุ่งนี้ สรุปว่าเช้านี้ไปปลุกท่าน... ก็... ก็..."
เสิ่นเป่ยชวนหลับตาลง
คุณยายเฉิน วัยเจ็ดสิบแปดปี เฝ้ารอเฉินเว่ยกั๋วลูกชายของเธอมาสิบสองปีเต็ม ทุกวันจะวางรองเท้าไว้หน้าประตูบ้านหนึ่งคู่ และคอยปัดฝุ่นธรณีประตูอยู่เสมอ
สามเดือนก่อน ศพของเฉินเว่ยกั๋วถูกส่งกลับบ้านในที่สุด คุณยายกอดโกศอัฐิก่อนั้นร้องไห้ทั้งคืน วันรุ่งขึ้นประโยคแรกที่พูดกับเฉินเสี่ยวหงคือ "น้องเธอกลับมาแล้ว แม่ไม่มีอะไรให้ต้องค้างคาใจอีกแล้ว"