จดหมายฉบับแรกเป็นของคุณยายเฉิน
ถ้าจะให้พูดให้ถูกก็ไม่ใช่จดหมาย แต่เป็นพัสดุ ห่อด้วยกระดาษคราฟต์ ด้านนอกเขียนที่อยู่อย่างตะกุกตะกัก พอแกะออกดู ข้างในเป็นแผ่นรองรองเท้าที่เย็บด้วยมือสองคู่ กับกระดาษโน้ตเล็ก ๆ อีกหนึ่งแผ่น
ตัวอักษรบนกระดาษโน้ตตัวโตมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นลายมือของคนแก่ เขียนด้วยน้ำหนักมืออันแรงกล้า: "ให้ผู้มีพระคุณใส่แล้วเท้าอุ่น แม่เฒ่าไม่มีฝีมืออะไรนอกจากงานนี้ ขอบคุณที่ช่วยหาเขาลูกชายของแม่เฒ่าให้พบ"
ตอนที่เฉิงเยี่ยนชิวนำพัสดุไปส่งให้เสิ่นเป่ยชวน เขาจ้องกระดาษโน้ตนั้นอยู่นานมาก
"คุณยายเฉินส่งมาเหรอ"
"ค่ะ ส่งมาจากกานซู่ แกไม่รู้จักชื่อของคุณ ที่อยู่เขียนว่าเขตทหาร ห้องไปรษณีย์ส่งต่อมาให้"
เสิ่นเป่ยชวนลูบแผ่นรองรองเท้าทั้งสองคู่ ฝีเข็มถี่ หนาแน่น ทุกฝีเข็มล้วนเป็นความตั้งใจ
"ร่างกายแกยังแข็งแรงไหม"
"ครั้งก่อนคุยโทรศัพท์แกบอกว่าสบายใจดี ลูกชายแกกลับมาแล้ว ก้อนหินในใจก็หล่นลงไป"
เสิ่นเป่ยชวนพยักหน้า แล้วเก็บแผ่นรองรองเท้ากับกระดาษโน้ตอย่างดี
หลังจากนั้น จดหมายก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ
วันที่สองมีมาสามฉบับ วันที่สามห้าฉบับ วันที่สี่สิบสองฉบับ