ถังเปาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าได้ยินข่าวมาจากไหน
อาจเป็นวันที่ซ่งชิงหว่านรับโทรศัพท์ แล้วดีใจจนตบมือร้องว่า "ดีมากเลย ดีมากเลย" อาจเป็นตอนลู่เจิงกลับบ้านแล้วยิ้มไม่หุบทั้งคืนอย่างที่ไม่ค่อยเป็น หรือไม่ก็ตอนที่คุณพ่อดูรายงานเสร็จแล้วอุ้มเธอหมุนสองรอบ
ยังไงก็ตาม เธอก็รู้
เช้าวันนั้น ถังเปาตื่นเช้าเป็นพิเศษ
ตอนซ่งชิงหว่านไปทำอาหารเช้าในครัว เห็นเธอนอนราบที่โต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นแล้ว ตรงหน้าวางกระดาษขาวหลายแผ่น ในมือกำดินสอสีไว้ ตั้งใจวาดมาก
"ถังเปา ตื่นเช้าขนาดนี้ทำอะไรเหรอ"
ถังเปาไม่ยอมเงยหน้า "วาดรูป"
"วาดอะไรเหรอ"
"รูปใหญ่"
ซ่งชิงหว่านเข้าไปดูใกล้ ๆ ดูไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ ยิ้มแล้วไปทำกับข้าว
เสิ่นเป่ยชวนออกมาตอนแปดโมงกว่า ขาของเขาฟื้นตัวดีขึ้นมากแล้ว เดินไม่ต้องใช้ไม้เท้า แต่บางครั้งยืนนาน ๆ จะปวดเมื่อย
เขาเห็นถังเปานอนบนพื้นตั้งแต่แรกเห็น
ใช่ บนพื้น
บนโต๊ะกาแฟไม่มีที่พอแล้ว เธอเอากระดาษ A4 หลายแผ่นมาต่อกันด้วยเทปกาว ปูลงบนพื้น แล้วคุกเข่าวาดอยู่ข้าง ๆ
"ถังเปา ทำอะไรน่ะ"
"วาดรูป! พ่ออย่าเหยียบนะ"
เสิ่นเป่ยชวนเดินอ้อมไปดู บนกระดาษมีคนตัวเล็ก ๆ วาดแน่นเต็มไปหมดแล้ว มีใส่เสื้อสีเขียว สีน้ำเงิน แล้วก็สีเทา วาดคดเคี้ยว บางตัวหน้าไม่ชัดเลย แต่หัวของคนตัวเล็กทุกตัวมีดาวสีเหลือง