เฉิงเยี่ยนชิวเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยพร้อมสมุดในมือ ตอนนั้นเสิ่นเป่ยชวนกำลังยืนเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง
เฝือกที่ขาเขายังไม่ได้ถอด เขายืนค้ำด้วยไม้เท้า ร่างผ่ายผอมราวกับซีกไม้ไผ่
"ผู้พันเสิ่น" เฉิงเยี่ยนชิวเรียกเขา
เสิ่นเป่ยชวนหันกลับมา "มาแล้วเหรอ นั่งสิ"
เฉิงเยี่ยนชิวไม่ได้นั่ง เธอยืนอยู่ที่เดิมแล้วพูดว่า "คราวที่แล้วคุณบอกว่าจะเล่าเรื่องพิกัดที่สามสิบห้าด้วยตัวเอง ฉันตั้งใจมาฟังวันนี้เลย ผู้บัญชาการลู่ก็มาด้วย อยู่หน้าประตู"
เสิ่นเป่ยชวนมองไปที่ประตู ลู่เจิงยืนพิงวงกบอยู่ ในมือคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด
"เข้ามาสิ" เสิ่นเป่ยชวนบอก
ลู่เจิงเดินเข้ามา แล้วปิดประตู
สามคน ในห้องผู้ป่วยเงียบไปชั่วอึดใจหนึ่ง
เสิ่นเป่ยชวนเดินค้ำไม้เท้าไปนั่งที่ขอบเตียง สูดลมหายใจเข้าลึก
"เรื่องเมื่อสามปีก่อน ฉันจะเล่าตั้งแต่ต้น"
เฉิงเยี่ยนชิวเปิดสมุด ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ
"ตอนนั้นพวกเราห้าคนไปปฏิบัติภารกิจค้นหาที่ชายแดน ฉัน จ้าวเถี่ยจู้ หมอจาง เสี่ยวหลิว หวังเหมิ่ง"
น้ำเสียงของเสิ่นเป่ยชวนราบเรียบมาก เหมือนกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น
"หมอจางชื่อจางไห่เฟิง อายุสามสิบเจ็ด เป็นพ่อของลูกสองคน อารมณ์ร้อน แต่ไม่เคยอู้งาน"
"เสี่ยวหลิวชื่อหลิวเหวินปิน อายุยี่สิบห้า เพิ่งแต่งงานได้ปีเดียว เมียเขาท้อง ก่อนไปเขายังมาอวดฉันเลย บอกว่ารอเขากลับไป ลูกก็คงคลอดแล้ว"
"หวังเหมิ่ง อายุยี่สิบแปด เป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน แม่เขาสุขภาพไม่ดี ทุกเดือนเขาส่งเงินเบี้ยเลี้ยงกลับบ้านไปเกือบหมด"