เฝือกของเสิ่นเป่ยชวนถูกถอดออกแล้ว
เขาฝึกกายภาพฟื้นฟูอยู่สองสัปดาห์ แม้จะยังเดินกะเผลกอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ต้องใช้ไม้เท้าแล้ว
ประโยคแรกที่เขาพูดกับลู่เจิงคือ "จัดการเรื่องรถให้หน่อย ฉันต้องไป"
ลู่เจิงมองเขาแวบหนึ่ง "ขาเธอเพิ่งหายดี จะรีบไปไหน"
"ไม่รีบได้ยังไง" เสิ่นเป่ยชวนว่า "สามปีแล้วนะ"
ลู่เจิงไม่ห้ามเขาอีก
หน่วยค้นหานำโดยหลินเยว่ ออกเดินทางล่วงหน้าไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว เพราะอาการบาดเจ็บที่ขา เสิ่นเป่ยชวนจึงไม่อาจร่วมเดินป่าไปกับหน่วยค้นหาแนวหน้าได้ แต่เขายืนกรานจะมาที่ค่ายฐานให้ได้
ค่ายฐานตั้งอยู่ที่จุดพักของคนเลี้ยงสัตว์ซึ่งใกล้หุบเขาเป้าหมายที่สุด สภาพพื้นที่มีแต่ความสมถะ เต็นท์ตั้งอยู่บนที่โล่ง ลมแรงเสียจนคนพูดกันแทบไม่ได้ยิน
คืนวันที่เสิ่นเป่ยชวนมาถึง เขาก็เปิดวิดีโอคอลคุยกับหลินเยว่
"หลินเยว่ ตอนนี้พวกนายถึงไหนกันแล้ว"
ใบหน้าของหลินเยว่บนจอแดงก่ำเพราะลมหนาว "รายงานผู้พันเสิ่นครับ เข้าไปถึงห้วยที่นายบอกแล้ว สภาพภูมิประเทศเปลี่ยนไปเยอะเลยจริง ๆ ดินถล่มเมื่อสามปีก่อนทำให้เส้นทางหลายช่วงเปลี่ยนโฉมไปหมด"
"หินก้อนใหญ่ล่ะ ตรงปากหุบเขานั่น"
"กำลังหาครับ"