การค้นหาดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง
เฉิงเยี่ยนชิวยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก แต่สภาพจิตใจดีเป็นพิเศษ ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขที่สุดคือการทำเครื่องหมายถูกลงบนตารางสถิตินั่น
บ่ายวันนั้นเธอถือแฟ้มเอกสารมาที่ห้องพักฟื้นของเสิ่นเป่ยชวน เสิ่นเป่ยชวนยังอยู่ในช่วงพักฟื้น แต่ลุกเดินได้แล้ว ถือไม้เท้าเดินไปมาในห้อง อยู่นิ่งไม่ไหว
"ผู้พันเสิ่นคะ รายงาน!" เฉิงเยี่ยนชิวตะโกนอยู่ที่หน้าประตู
"เข้ามา"
เฉิงเยี่ยนชิวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง เปิดแฟ้มเอกสาร "ผลการค้นหาพิกัดที่สามสิบสองถึงสามสิบสี่ออกมาแล้วค่ะ"
"ว่าไง" เสิ่นเป่ยชวนเดินไปยืนริมหน้าต่าง เงี่ยหูฟัง
"พิกัดที่สามสิบสอง ชายขอบทะเลทรายทากลามากันในซินเจียง" เฉิงเยี่ยนชิวเปิดหน้าแรก "เจอแล้ว ทีมสำรวจธรณีวิทยาสามคน ถูกทรายดูดกลบ เนื่องจากทะเลทรายแห้งแล้ง ซากศพจึงถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีเยี่ยม ข้าวของติดตัวก็ยังอยู่ มีใบอนุญาตทำงาน สมุดบันทึกการสำรวจ และกระติกน้ำของทหารอีกใบ สลักชื่อไว้"
เสิ่นเป่ยชวนพยักหน้า "สามคนนั้นเป็นยุคทศวรรษที่ห้าสิบ หายตัวไประหว่างทำภารกิจสำรวจธรณีวิทยา สมัยนั้นการสื่อสารไม่เจริญ เดินเข้าไปในทะเลทรายก็เท่ากับหายสาบสูญ"
"ใช่" เฉิงเยี่ยนชิวว่า "การเปรียบเทียบดีเอ็นเอกำลังดำเนินการ แต่ดูจากข้าวของก็ยืนยันตัวตนได้แล้ว ใบอนุญาตทำงานของทั้งสามคนยังอยู่ในกระเป๋า"
"พิกัดที่สามสิบสามล่ะ"
"อุโมงค์ในฝูเจี้ยน" เฉิงเยี่ยนชิวเปิดหน้าถัดไป "ทหารช่างอุโมงค์ สร้างป้อมปราการชายฝั่งในยุคทศวรรษที่ห้าสิบ เขาถูกปิดตายอยู่ในอุโมงค์ลึกตอนที่ถล่ม ทีมค้นหาเข้าไปลำบากพอสมควร อุโมงค์ส่วนนั้นทรุดโทรม หลายจุดเสี่ยงพังซ้ำสอง"
"เป็นยังไงบ้าง เจอไหม"
"เจอแล้ว" เฉิงเยี่ยนชิวพยักหน้า "เขาถูกทับอยู่ใต้แผ่นหินก้อนหนึ่ง ข้างตัวมีกระเป๋าเครื่องมือกับตะเกียงน้ำมัน จากสภาพกระดูก ตอนนั้นเขาคงกำลังทำงานอยู่ เกิดขึ้นในพริบตาเดียว"