เช้าวันจันทร์ ถังเปาเพิ่งเดินเข้าห้องเรียนก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ปกติ
อันไม่ได้วิ่งเข้ามาจับมือเธอแล้วตะโกนว่า “ถังเปามาแล้ว” เหมือนทุกวัน
เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง ฟุบอยู่บนโต๊ะ ซุกหน้าลงกับแขน ไม่ขยับเลยสักนิด
ถังเปาวางกระเป๋านักเรียนลง เดินเข้าไปแหย่ที่หลังของอัน
“อัน?”
ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
“อัน เธอเป็นอะไรไป?”
ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
ถังเปาลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ อันแล้วก้มลงไปดูใกล้ๆ ปลายหูของอันแดงก่ำ
“เธอร้องไห้เหรอ?”
ในที่สุดอันก็ขยับตัว หันหน้าไปอีกทาง แล้วพูดอู้อี้ว่า “เปล่านะ”
น้ำเสียงมีเสียงขึ้นจมูกอย่างเห็นได้ชัด
ถังเปาไม่ได้แกล้งแหย่เธอต่อ แค่นั่งอยู่ข้างๆ รออย่างเงียบๆ
เสียงออดดังขึ้น อันพยักหน้าขึ้นอย่างฝืนใจ ตาบวม จมูกแดง ตอนครู่หลินสอนหนังสือเธอก็จ้องหนังสือเรียนเหม่อลอย ฟังไม่เข้าหูเลยสักคำ
หลังเลิกเรียน ถังเปาลากแขนเสื้อของอันเดินไปที่มุมสนามเด็กเล่น
“บอกมาสิ ตกลงเป็นอะไรกันแน่”
อันพิงกำแพง ก้มหน้าไม่พูด
ถังเปารออย่างอดทน
ผ่านไปนานมาก อันถึงได้พูดขึ้น น้ำเสียงเบามาก “พ่อของฉันจะไปแล้ว”
“ไปไหนเหรอ?”
“ต่างประเทศ ไปปฏิบัติภารกิจอะไรสักอย่าง แม่ฉันบอกว่าอาจต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองปีกว่าจะกลับมา”
พอพูดจบ ริมฝีปากของอันก็สั่นน้อยๆ น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง
“หนึ่งถึงสองปีนี่นานมากเลยนะ พ่อฉันบอกว่าอาจจะกลับมาไม่ได้แม้แต่ช่วงตรุษจีน”
ถังเปามองดูเธอร้องไห้ ในใจก็พลันเข้าใจความรู้สึกนั้น
เข้าใจมากเกินไปด้วย
เธอไม่ได้พูดอะไรทำนองว่า “อย่าเศร้าไปเลย” หรือ “ไม่เป็นไร” เพราะเธอรู้ว่าคำพูดพวกนั้นไม่มีประโยชน์ ตอนที่เธอรอพ่อของตัวเอง ใครบอกว่าไม่เป็นไรเธอก็ไม่เชื่อทั้งนั้น
เธอยื่นมือไปโอบไหล่ของอัน
“อัน เธอฟังฉันพูดนะ”
อันเงยหน้าขึ้นมามองเธอทั้งน้ำตา