เช้าวันเสาร์ อันกับฟางเสี่ยวเล่อก็มาถึง
วันนี้อันดูสดชื่นขึ้นมาก เมื่อวานตอนพ่อของเธอกลับไป เธอไม่ได้ร้องไห้ แค่กอดพ่อแน่นอยู่นานมาก แม่ของเธอบอกว่าเธอกล้าหาญมาก
ฟางเสี่ยวเล่อกระโดดเข้ามาในบ้าน พอเข้ามาก็ตะโกนว่า “ถังเปา! พ่อของนายบอกว่าวันนี้จะพาพวกเราไปผจญภัย จริงไหม”
ถังเปาโผล่หน้าออกมาจากห้องนอน “จริงสิ แต่นายต้องเชื่อฟังนะ พ่อฉันบอกว่าถ้าไม่ฟังก็ไม่พาไป”
“เมื่อไหร่ที่ฉันไม่เชื่อฟัง” ฟางเสี่ยวเล่อตบอกตัวเอง
อันพูดขึ้นเบา ๆ ข้าง ๆ “ครั้งที่แล้วตอนเรียนนายพับกระดาษ โดนครูหลินทำโทษให้ยืน”
“นั่นมันคนละเรื่อง!”
เด็ก ๆ ทั้งสามคุยกันจ้อแจ้อยู่พักหนึ่ง เสิ่นเป่ยชวนออกมาจากห้องครัว วันนี้เขาใส่เสื้อยืดแขนยาวสีดำ ดูทะมัดทะแมงสมเป็นทหาร
ฟางเสี่ยวเล่อเห็นเขาก็ยืนตัวตรงทันที ทุกครั้งที่เจอเสิ่นเป่ยชวน เขาจะรู้สึกอยากยืนตรงโดยอัตโนมัติ
“อาเสิ่น สวัสดีครับ!”
“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น” เสิ่นเป่ยชวนยิ้ม ตบไหล่เขาเบา ๆ “เรียกว่าอาเป่ยชวนก็พอ ไปกันเถอะ ไปที่ป่าเล็กหลังเขา”
“เย้!”
เด็ก ๆ ทั้งสามเดินตามเสิ่นเป่ยชวนออกจากตึกพักอาศัย ข้ามสนามเด็กเล่น มุ่งหน้าไปยังป่าเล็กด้านหลังเขตค่ายทหาร
ฟางเสี่ยวเล่อวิ่งนำหน้า อันเดินอยู่ข้างถังเปา เด็กสาวสองคนจับมือกัน
เมื่อมาถึงชายป่า เสิ่นเป่ยชวนก็หยุด
“เอาล่ะ วันนี้ท่านอาเจี๊ยบจะสอนพวกเราสองสามอย่าง อย่างแรกคือการดูทิศทางในป่า”