ยามพลบค่ำ ซ่งชิงหว่านทำอาหารเสร็จแล้ว ตะโกนในครัวว่า "ถังเปา มากินข้าวแล้ว!"
ถังเปากระโดดโลดเต้นมาจากห้องนั่งเล่น รองเท้าแตะน้อยดังแก๊บ ๆ เธอปีนขึ้นเก้าอี้กินข้าว เอาเข่าคุกเข่าบนเก้าอี้เพื่อให้ถึงโต๊ะ มือน้อย ๆ คว้าตะเกียบไว้
ซ่งชิงหว่านตักข้าวให้เธอหนึ่งชาม ราดด้วยไข่นึ่ง แล้วก็มีไข่ผัดมะเขือเทศที่เธอชอบกินด้วย
"ขอบคุณค่ะคุณน้า!" ถังเปาพูดอย่างอ่อนหวาน แล้วก้มหน้ากิน
ซ่งชิงหว่านนั่งตรงข้ามมองเธอกิน ตัวเองก็คีบกับข้าวกินไปสองสามคำ
ระหว่างกิน ถังเปาก็วางตะเกียบลงไม่กินดื้อ ๆ
ซ่งชิงหว่านเงยหน้าขึ้น "เป็นอะไรไป? ไม่อร่อยเหรอ?"
ถังเปาส่ายหน้า ใบหน้าน้อยมีสีหน้าจริงจังแบบที่เด็กสามขวบครึ่งมักมี เธอเอียงหัวครุ่นคิด แล้วถามว่า "คุณน้าคะ"
"หืม?"
"พวกพี่ ๆ ทำไมถึงหลงทางล่ะคะ?"
ตะเกียบของซ่งชิงหว่านค้างกลางอากาศ
เธอวางตะเกียบลง คิดว่าจะตอบคำถามของเด็กสามขวบครึ่งยังไงดี
"เพราะพวกเขากำลังทำหน้าที่ปกป้องทุกคนไง" ซ่งชิงหว่านพูด "เดินไปไกลเกินไป ก็เลยหาทางกลับไม่เจอ"