เสี่ยวเมิ่งเป็นหน่วยสอดแนมที่วิ่งเก่งที่สุดในสังกัดลู่เจิง เท้าคู่หนึ่งของเขาก้าววัดป่าลึกเขาสูงมาแล้วครึ่งประเทศจีน
แต่ครั้งนี้ในยูนนาน เขารู้สึกว่าตัวเองวิ่งมาถึงขีดจำกัดแล้ว
จากเมืองชายแดนเล็ก ๆ นั้นมุ่งลงใต้ ถนนหนทางยิ่งคืบคลานยากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนแรกเป็นทางโคลน แล้วก็เป็นทางหิน ท้ายที่สุดแม้แต่ทางก็ไม่มี มีแต่พรรณพืชกึ่งเขตร้อนขึ้นหนาทึบเต็มไปหมด
เสี่ยวเมิ่งขยายวงการค้นหา หมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า ถามไปทีละแห่ง
ถามอยู่หนึ่งสัปดาห์เต็ม ในที่สุดก็พบเบาะแสในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา
คนที่ให้เบาะแสกับเขาคือหญิงสาวคนหนึ่งชื่ออาเม่ย อายุยี่สิบต้น ๆ เป็นหญิงสาวชนกลุ่มน้อยในหมู่บ้าน
“คนที่นายว่า ฉันเคยเห็นนะ” อาเม่ยนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ไผ่หน้าประตูบ้านตัวเอง มือหนึ่งสานตะกร้าไม้ไผ่ไปด้วย “สูง ๆ ผอม ๆ ตรงนี้มีแผลเป็น” เธอวาดท่าทางเหนือคิ้วซ้ายของตัวเอง
หัวใจเสี่ยวเมิ่งเต้นระรัว “เห็นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”
“สองสามเดือนก่อนได้มั้ง เขาออกมาจากทางหลังเขานั่น ตัวเต็มไปด้วยบาดแผล เสื้อผ้าก็ขาดวิ่น ยายฉันใจดี เลยให้มาพักที่บ้านแล้วรักษาแผลให้”