ลมแห่งชิงไห่พัดเสียดสีใบหน้าจนเจ็บ
จ้าวกังรวบเสื้อกันลมแน่นขึ้น ยืนอยู่ใกล้จุดพิกัด กวาดตามองภูมิประเทศโดยรอบ ที่นี่เป็นทะเลทรายโกบีบนที่ราบสูงอันเวิ้งว้าง ระดับความสูงเหนือน้ำทะเลสี่พันเมตรต้น ๆ มองไกลออกไปเห็นเทือกเขาหิมะทอดยาวเป็นแนบ
"หัวหน้าจ้าว เครื่องตรวจจับโลหะมีสัญญาณแล้วครับ" เสี่ยวหม่าสมาชิกทีมตะโกนเรียกเขา
จ้าวกังก้าวเร็ว ๆ เข้าไปหา เสียงติ๊ดของเครื่องตรวจจับโลหะดังถี่เป็นพิเศษในบริเวณหนึ่ง
"ขอบเขตไม่เล็กเลยนะ" เสี่ยวหม่าพูด "ใต้ดินน่าจะมีวัตถุโลหะอยู่เป็นจำนวนมาก"
จ้าวกังนั่งยองลงดูพื้นดิน ที่นี่ดินไม่เหมือนกับรอบข้าง มันร่วนซุยกว่าเล็กน้อย คล้ายถูกพลิกกลับแล้วปล่อยให้ทับถมตามธรรมชาติผ่านไปหลายสิบปี
"ลงมือ" จ้าวกังสั่ง
พวกเขานำอุปกรณ์ขุดเจาะขนาดเล็กมาด้วย เพื่อไม่ให้ทำลายซากร่างที่อาจมีอยู่ ขุดไปถึงระดับหนึ่งแล้วเปลี่ยนมาใช้แรงงานคน
ขุดไปสองชั่วโมง ที่ความลึกประมาณสี่เมตร ปลายพลั่วกระทบเข้ากับของแข็ง
"หยุด!" จ้าวกังหมอบลงที่ปากหลุมมองลงไปข้างล่าง
ในดินเผยให้เห็นโลหะท่อนหนึ่ง เขาใช้มือขุดดินโดยรอบอย่างระมัดระวัง มันคือพลั่วเหล็กอันหนึ่ง สนิมเกาะจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม แต่รูปทรงก็ยังมองออก
"เครื่องมือของทหารช่าง" จ้าวกังเอ่ย
พวกเขาขุดต่อไปอีกรอบ ไม่อึดใจ พลั่วเหล็กอันที่สองก็ปรากฏขึ้น อันที่สามก็ตามมา