เฉิงเยี่ยนชิวใช้เวลาสามวันในการตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดของหวังเถี่ยต้าน จากนั้นจึงโทรหาหวังเฉียง
สายดังอยู่หลายครั้งจนกว่าจะมีคนรับ ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายทุ้มต่ำแหบพร่า
“ใครน่ะ”
“สวัสดีค่ะ ดิฉันขอสายคุณหวังเฉียงได้ไหมคะ”
“ผมเอง มีอะไรหรือ”
“ดิฉันเฉิงเยี่ยนชิว จากสำนักงานโครงการเส้นทางกลับบ้านของวีรชนนะคะ เรื่องคุณพ่อของคุณ คือคุณหวังเถี่ยต้านน่ะค่ะ อยากขอข้อมูลยืนยันกับคุณสักเล็กน้อย”
ปลายสายเงียบไปหลายวินาที
“ว่าไงนะ”
“คุณพ่อของคุณ หวังเถี่ยต้านคะ ตอนนี้เรากำลัง...”
“พวกคุณตามหาพ่อผมอยู่หรือ”
น้ำเสียงของหวังเฉียงเปลี่ยนไปในทันที ราวกับมีบางอย่างติดค้างอยู่ในลำคอ
“ใช่ค่ะ เรากำลังเตรียมการค้นหาค่ะ แต่ก่อนหน้านั้นอยากขอข้อมูลยืนยันกับญาติสักหน่อย”
ความเงียบอีกครั้ง เป็นความเงียบที่ยาวนาน
เฉิงเยี่ยนชิวรอคอยโดยไม่เร่งเร้า
ผ่านไปราวสิบกว่าวินาที เสียงของหวังเฉียงจึงดังขึ้นอีกครั้ง เสียงแหบแห้งสั่นเครือ
“พวกคุณ... ตามหาเขาจริง ๆ หรือ”
“จริงค่ะ”
“พ่อผมหายไปตอนที่ผมยังไม่เกิดเลยนะ ตลอดชีวิตนี้... ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง”
มือที่ถือหูโทรศัพท์ของเฉิงเยี่ยนชิวบีบแน่นขึ้น “เราจะพยายามอย่างถึงที่สุดค่ะ”