ในห้องทำงาน เสี่ยวซุนเดินเข้ามาพร้อมกล่องกระดาษใหญ่ใบหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าประหลาด ๆ
“ผู้พันเสิ่นครับ มีเรื่องที่ท่านต้องดู”
เสิ่นเป่ยชวนเงยหน้าขึ้น “อะไรนะ”
เสี่ยวซุนวางกล่องลงบนโต๊ะ แล้วหยิบถุงพลาสติกใบหนึ่งออกมาจากข้างใน ในถุงมีซองจดหมายสีเหลืองกรอบซองหนึ่ง
“ไปรษณีย์ส่งมาให้ครับ บอกว่าตอนที่พวกเขาเคลียร์โกดังจดหมายตายก็เจอเข้า มันนอนอยู่ในนั้นมาสี่สิบปีแล้วครับ”
เสิ่นเป่ยชวนรับไปพลิกดู ลายมือบนซองเริ่มเลือนรางไปบ้าง แต่ก็ยังพออ่านออกได้
ที่อยู่ผู้รับอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเหอเป่ย ชื่อที่เขียนคือ "หวังต้าจู้ (ผู้รับ)" ส่วนชื่อผู้ส่งเขียนว่า: กองร้อย XX ซินเจียง หวังเถี่ยต้าน
“จดหมายเมื่อสี่สิบปีก่อนเหรอ” เสิ่นเป่ยชวนขมวดคิ้ว
เสี่ยวซุนพยักหน้า “คนจากไปรษณีย์บอกว่า จดหมายนี้ตอนนั้นส่งไม่ถึงเพราะที่อยู่ผู้รับเปลี่ยน หลังจากนั้นก็ถูกทับถมอยู่ในโกดังจดหมายตายมาตลอด ช่วงนี้ที่พวกเขาจัดของเก่าก็เพิ่งเจอ พอเห็นว่าเป็นทหารส่งมา ก็เลยส่งต่อมาที่เรา”
เสิ่นเป่ยชวนพลิกซองดูอีกด้าน ขอบซองกรอบจนแทบแตก ตราไปรษณีย์ลงวันที่ มีนาคม ปี 1984
“เปิดดูหรือยัง”
“ยังครับ รอท่านตัดสินครับ”
เสิ่นเป่ยชวนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ แกะซองออก ด้านในมีกระดาษจดหมายที่เหลืองกรอบเหมือนกัน ซ้อนกันอย่างเรียบร้อย ลายมือเขียนคดเคี้ยวแต่หนักแน่น เป็นลายมือที่มีลักษณะเฉพาะของคนที่เรียนจบแค่ชั้นประถม
เขาอ่านรอบหนึ่ง แล้วก็อ่านอีกรอบหนึ่ง
แล้วเขาก็วางกระดาษจดหมายลงบนโต๊ะ นั่งพิงพนักเก้าอี้ นิ่งเงียบไปนาน