วันเวลาผ่านไปทีละวัน ในที่สุดทุกอย่างก็กลับสู่ภาวะปกติ
เสิ่นเป่ยชวนไปส่งถังเปาที่โรงเรียนอนุบาลทุกเช้า และไปรับตรงเวลาทุกบ่าย ไม่เคยขาด
เช้าวันนี้ ถังเปาจับมือเสิ่นเป่ยชวนเดินไปตามทาง ปากน้อย ๆ พูดไม่หยุด
“พ่อดูดอกไม้นั่นสิ! สีแดง! สวยจัง!”
“อืม สวย”
“พ่อดูหมาตัวนั้นสิ! ตัวใหญ่จัง! พันธุ์โกลเด้นด้วย!”
“อย่าวิ่งไปจับมันนะ บางทีเจ้าของเขาอาจไม่ให้จับ”
“หนูแค่ดูเฉย ๆ” ถังเปาเขย่งเท้าดูอยู่สองทีก็วิ่งกลับมาจับมือเสิ่นเป่ยชวนไว้ “พ่อ! เมื่อวานโต้วโต้วบอกว่าที่บ้านมีน้องชายมาใหม่! แม่ของเขาเป็นคนคลอด!”
“อ้อ?"
“เขาบอกว่าน้องชายขี้เห่มาก แถมร้องไห้ตลอดเวลา”
“เด็กแรกเกิดก็เป็นแบบนั้นแหละ”
“แล้วตอนถังเปาเด็ก ๆ ก็เป็นแบบนั้นหรือเปล่า?”
“หนูตอนเด็ก ๆ น่ารักกว่าเด็กคนอื่นเยอะ”
“จริงหรือเปล่า?”
“จริง ตอนวันที่หนูเกิด พ่อเห็นครั้งแรกก็รู้สึกว่านี่คือเด็กที่น่ารักที่สุดในโลก”
ถังเปาดีใจมากจนเขย่ามือพ่อแรง ๆ “พ่อปากหวานจังเลย!”
“ไปเรียนคำนี้มาจากใคร?”
“มาจากแม่ทูนหัวค่ะ แม่ทูนหัวบอกว่าปากพ่อทื่อยังกับหิน”
เสิ่นเป่ยชวน: “…”
เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียนอนุบาล เด็ก ๆ ก็ทยอยมาแล้ว
โต้วโต้วเห็นถังเปาแต่ไกลก็ตะโกน “ถังเปา! ถังเปา เร็วมานี่! ผมเอาของดีมาให้!”
อันยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียนโบกมือให้เธอ
ถังเปาปล่อยมือเสิ่นเป่ยชวนเตรียมจะวิ่งไป แต่วิ่งไปได้สองก้าวก็หยุด แล้วเดินกลับมา